Zo komt de grutto nooit terug in Fryslân

In dit artikel:

Weidevogelbeheer in Fryslân levert jarenlang te weinig op: ondanks subsidies en agrarische natuurmaatregelen blijven de aantallen broedparen dalen en worden streefcijfers niet gehaald. De grutto, als indicatiesoort en nationale vogel, illustreert die neergang samen met tureluur, kievit en veldleeuwerik. In De Alde Feanen bijvoorbeeld kromp de populatie van bijna 200 paar rond 1995 naar nog zo’n 20; het doel van 90 lijkt daarmee onbereikbaar geworden.

Decennialang onderzoek en beheer brachten geen structureel herstel. Internationale kritiek gevolgd door actie van het ministerie (oproep om grutto‑habitat aan vogelrichtlijngebieden toe te voegen) botst met weerstand in de provincie Fryslân. Het provinciebestuur noemt de streefcijfers onrealistisch, wijst op te weinig geschikte hectares en concurrerende natuurdoelen, en verlangt meer geld uit Den Haag.

Onderzoekers zoals Theunis Piersma spreken van verdriet over het veranderde landschap — “Te veel landschapspijn.” De kernboodschap van de redactie is duidelijk: Fryslân moet ophouden te wijzen naar anderen en veel daadkrachtiger maatregelen nemen, anders komt de grutto niet meer terug. Oorzaken zijn vooral landbouwintensivering en habitatverlies, mede doordat ganzen goed gedijen in de eiwitrijke graslandvelden.