Zeina (16) uit Syrië is al jaren in Leeuwarden, spreekt de taal en gaat naar school. Ze wacht nog altijd op asielbesluit
In dit artikel:
Bijna 50.000 asielzoekers in Nederland wachten op een beslissing over hun aanvraag; meer dan de helft zit al langer dan vijftien maanden in onzekerheid. In opvanglocaties zoals het azc in Leeuwarden — waar ongeveer 350 mensen verblijven — leidt die vertraging tot stapeling van problemen voor gezinnen en alleenstaanden.
De Syrische moeder Arij Alkhatib en haar dochters Julie (11) en Zeina (16) kwamen in november 2023 aan en verbleven eerst in Ter Apel. Sinds hun overplaatsing naar Leeuwarden hebben ze nog geen nieuws gekregen over hun procedure. Ze delen één kamer en gemeenschappelijke voorzieningen, vullen hun dagen met vrijwilligerswerk, taallessen en schoolactiviteiten die het COA faciliteert. Zeina volgde de ISK en stroomde in september door naar havo‑jaar 3 op een Leeuwarder school; ze kan daardoor Nederlands spreken maar mist beslissingen over haar verblijfsstatus, waardoor ze bijvoorbeeld niet mee kan op een schoolreis. Moeder Alkhatib zegt dat de lange onzekerheid gezondheidsklachten en stress veroorzaakt: “Je voelt je vergeten.”
Ook de Iraakse Jezidi Naseema Azeez woont al bijna twee jaar in hetzelfde azc met haar man, dochter en een nichtje. Ondanks dat de Jezidi’s internationaal erkend zijn als slachtoffers van genocide, ervaart zij veel teleurstellingen: na langdurig wachten krijgen volgens haar veel medelanders toch nog een afwijzing. Tijdens IND‑gesprekken wordt sterk gefocust op persoonlijke traumatische ervaringen; wie zegt te zijn gevlucht om zulke gebeurtenissen te voorkomen, krijgt volgens haar soms geen erkenning. Haar nichtje ziet haar ouders al jaren niet vanwege medische problemen en het gezin hoopt op hereniging.
De Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) bevestigt dat de criteria strenger worden beoordeeld, wat leidt tot minder positieve beslissingen. De IND wijt de lange wachttijden aan een combinatie van het hoge aantal nieuwe aanvragen, meer verzoeken tot gezinshereniging en een tekort aan medewerkers. Voor bewoners van azc’s betekent de trage doorlooptijd niet alleen praktische beperkingen — beperkte bewegingsvrijheid, geen zekerheid over school of werk — maar ook een emotionele tol: kinderen raken ingeburgerd in Nederland en kunnen bij terugkeer ernstig ontworteld raken.
Veel bewoners en hulpverleners roepen op tot versnelde procedures, vooral voor gezinnen met kinderen, om de langdurige onzekerheid en mogelijke traumatische gevolgen bij terugkeer te beperken.