'Ze leggen haar gewoon buiten! In een kippenhok! Met dit weer' | column Maaike Borst

In dit artikel:

De column vertelt over een korte, levendige kappersbeurt waarin kleine alledaagse zorgen en lokale gewoontes samenkomen. De vertelster krijgt een flinke knip: haar kapster oordeelt dat haar haar van een bepaald type is en niet veel langer wil worden, en briest ook over het feit dat ze het te vaak wast. Tegelijkertijd reflecteert de schrijfster op een opeenstapeling van recente verplichtingen — van dierenartsbezoeken tot tandartsen — en deelt een anekdote over de dierenarts die waarschuwde dat de huiskat dagelijks tandenpoetsen nodig heeft; het meegegeven mintgroene borsteltje wekt het enthousiasme van haar zoontje, maar niet van de kat.

De kapster brengt het thema eerlijkheid ter sprake: haarzelf is ooit door een waarnemend huisarts onterecht bang gemaakt voor kanker, en pas na twaalf weken en uitgebreid ziekenhuisonderzoek kon ze weer ademhalen. Moraal: eerlijkheid helpt niet altijd als die onnodige angst veroorzaakt. Intussen escaleert een collega-kapster in verontwaardiging over een foto van haar kleinkind dat op de crèche buiten in een gescheiden slaaphokje ligt — wat de vertelster herkent als een Groningse traditie: het zogenaamde lutje potje, een klein buitenslaaphuisje voor baby’s waarvan men denkt dat het de weerstand bevordert.

De column eindigt met een lichte, persoonlijke noot: de schrijfster verlaat de salon met een nieuwe coupe en de gedachte dat sommige gewoonten, van tandverzorging tot buiten slapen voor baby’s, deel uitmaken van alledaagse zorg en regionale gewoontes die soms sterker wegen dan goedbedoelde waarschuwingen.