Wim T. wie dus myn man

In dit artikel:

Mei it ferstjerren fan Wim T. Schippers waard op in terras yn it sinneljocht weromtocht oan in makker dy’t foar in hiele generaasje in kultureel ankepunt wie. Jaap Krol skriuwt dat Schippers foar him en oare fyftigers benammen ferbûn is mei de jierren wêryn’t syn programma’s as bern, puber of folwoeksene op it skerm of de radio kamen. De klassike fragen “wêr wiest do doe’t…?” roppe by harren daliks oantinkens op oan ûnder mear de Fred Haché Show, De lachende scheerkwast en Ronflonflon.

Krol beskriuwt hoe’t Schippers foar him yn de santiger jierren te abstrakt en te frjemd wie, wylst lettere televyzjeprogramma’s it ôfseagen tsjin populêre sportútstjoeringen. De echte bân ûntstie foaral troch Ronflonflon, mei Jacques Plafond, dêr’t er as puber alle woansdeimiddeis nei lústerde. De absurde jingles, petearen en running gags makken fan it programma in fêste favoryt en ek in manier om him op skoalle te ûnderskieden as immen mei in “alternatyf” smaakprofyl.

Neffens Krol stie Schippers foar mear as allinnich fermaak: hy wie in soarte fan kulturele rebel dy’t it brave Nederlân fan doe in spegel foarhâlde. Dêrmei waard er foar in protte fans in symboal fan frijheid, eigenwizens en keunst dy't tsjin de stream yn gyng.