Wim T. Schippers laat een heel universum na | Column Joost Oomen

In dit artikel:

Het stuk schetst een portret van een invloedrijke Nederlandse maker die generaties kleur gaf: door de stem achter bekende figuren te leveren (van Ernie en Kermit tot tijdelijke Mickey‑vertolkingen) en door een stroom aan verzonnen personages en namen in te voeren die onderdeel werden van de volkscultuur. Hij bedacht figuren als Sjef van Oekel, Barend Servet, Wilhelmina Kuttje en talloze andere karakters en liet hen zinnen, woordspelingen en onvergetelijke uitroepen in de mond leggen die mensen massaal overnamen in kantoor, tram en koffiepauze.

Evenzeer markeren zijn acties en media‑stunts het oeuvre: groteske en absurdistische ingrepen in de openbare ruimte (een reusachtige piepschuimdrol op het Mediapark, een nazomer‑kerstboom op het Leidseplein), performances waar de pers voor werd uitgenodigd (de vloer van pindakaas, een concert voor pakpapier, een verzonken torentje bij de universiteit van Twente) en provocaties op televisie (het eerste naakt, koningin die spruitjes schoonmaakt). Ook musicele hits met ongewone onderwerpen— van zuurkool met vette jus tot stelen en wereldzorgen — drukken zijn handtekening. Deze acties waren vaak bedoeld om te choqueren en te laten nadenken; controverse, zoals een dominee die zich beledigd voelde, werd bewust opgezocht.

Het fragment sluit met de constatering dat iedereen sterft, maar dat sommige makers een heel universum nalaten. De beschreven kunstenaar — bekend om zijn absurdisme, taalvondsten en grensverleggende mediawerk — liet een blijvende invloed achter op de Nederlandse cultuur en spreektaal.