Willianne Bandstra verwerkt coronatrauma met schrijven dagboek; 'Ik stie dan mei in mobyltsje tusken famylje en pasjint yn foar it lêste kontakt'
In dit artikel:
Willianne Bandstra (32) uit Joure liep in 2020, tijdens de eerste coronagolf, haar stage in een verpleeghuis in Heerenveen. Als stagiair Verzorgende IG aan het Friesland College meldde ze zich vrijwillig voor de covid-afdeling en belandde midden in een situatie die ze zich niet had kunnen voorstellen: protocollen die nog nooit waren toegepast, werken volledig ingepakt in beschermende kleding, en personeel en bewoners strikt gescheiden om verspreiding te voorkomen. Terwijl de beeldvorming vooral op IC’s gericht was, ervoeren verzorgenden in verpleeghuizen een schrijnende realiteit met tekorten aan mondkapjes, lange diensten en veel sterfgevallen.
Op haar afdeling waren van de 27 bewoners er uiteindelijk maar 11 corona-overlevenden; in twee maanden tijd stierven 16 bewoners. Het gebrek aan fysiek contact trof Willianne hard: familieleden durfden vaak niet bij hun zieke naasten te komen en de laatste momenten moesten vaak via een telefoon verlopen terwijl zij volledig beschermd tussen patiënt en familie in stond. Om haar ervaringen en emoties vast te leggen begon ze een dagboek dat later de basis vormde voor een e‑book: Tussen angst en zorg – Nabijheid in een wereld van afstand. Het dagboek omvat twee heftige maanden en geldt als een persoonlijk stuk coronageschiedenis.
De intensiteit van wat ze meemaakte had langdurige gevolgen. Willianne ontwikkelde een depressie en posttraumatische stressklachten: paniek, nachtmerries en de constante angst dat geliefden of zelfs haar dieren gestorven waren. Voor herstel volgde ze traumatherapie in een kliniek in Weert, waaronder exposure-therapie; daarbij gebruikte ze haar eigen aantekeningen en herschreef die anoniem om ze ook te kunnen uitgeven. Inmiddels is ze sterk hersteld en werkt het verwerken van die periode onderdeel van haar genezingsproces.
Willianne zet haar opleiding voort: ze loopt nu stage voor MBO Verpleegkunde bij woonvorm Westersypen in Scharsterbrug, waar ze mensen met dementie begeleidt. Over twee maanden rondt ze haar opleiding af en staan de deuren naar een carrière in de zorg open. Haar motivatie voor de zorg kwam niet vanzelfsprekend: van kinds af aan was ze paardenmeisje en werkte ze jarenlang bij draverijen; ze bezit twee dravers die op grasbaandraverijen in de regio succesvol waren. Vanwege de zware werktijden en lage beloning in de paardenwereld koos ze op 23-jarige leeftijd voor de zorg, waarbij de paarden nu hobby zijn.
Naast de zorg werkt ze een dag per week als lasser in het botenreparatiebedrijf van haar vader en is ze van plan haar ervaringen verder te delen in een zelfhulpboek met de (werk)titel De zeven stappen naar de beste versie van jezelf, gebaseerd op de ankers en hulpmiddelen die haar hebben geholpen weer plezier in het leven te vinden.