We kunnen nu allemaal wel wat erbarmen en orde gebruiken

In dit artikel:

Bert de Bruin, historicus en docent in Haifa, schrijft vanuit Israël over de tegenstrijdige realiteit van oorlog en dagelijks bestuur: terwijl het luchtruim geregeld verstoord wordt door alarmen en aanvallen uit Libanon en Iran, proberen Amerikaanse en Israëlische politici de campagne tegen Iran als een succes te presenteren. Volgens De Bruin lijken de doelen van die oorlog — ondanks het doden van enkele hoge Iraanse functionarissen — lang niet bereikt: Iran’s nucleaire mogelijkheden zouden nog intact zijn en zowel Teheran als Hezbollah blijven schade aanrichten en terreur zaaien. Met de vermelding dat sinds 28 februari in Libanon tien soldaten zijn gesneuveld en in Israël zo’n twintig burgers omkwamen, waarschuwt hij dat escalatie of afbouw nu aan de orde is doordat ook Washington ongeduldig raakt.

Tegelijkertijd verloopt de binnenlandse politiek in Israël ongehinderd: in het holst van de nacht werd een omvangrijke begroting door de Knesset gejaagd, waaronder een extra bedrag van 1,6 miljard euro voor nederzettingen en ultraorthodoxe scholen, terwijl bezuinigingen op zorg, maatschappelijk werk en infrastructuur werden doorgevoerd. De Bruin hekelt ook het optreden van minister Itamar Ben‑Gvir — die een wet steunde die de doodstraf voor Palestijnse daders zonder hoger beroep mogelijk maakt en openlijk viert — en de politisering van bezoeken aan gevangenen, waarvan foto’s campagnewaarde krijgen. Dat soort feestvreugde vindt hij moreel verwerpelijk temidden van voortdurende slachtoffers en onduidelijk strategisch succes.

Persoonlijk balanceert De Bruin het nieuws met cultureel en religieus perspectief: rond Pesach (en Pasen) mist hij live-muziek maar koestert opnames van Bachs Matthäus‑Passion en wenst hij Joden, christenen en alle wereldburgers een rustig en gezegend feest. Hij sluit af met een oproep: in deze balagán is er naast mededogen ook behoefte aan orde — de seder als symbool voor structuur en kalmte.