We hebben ons laten misleiden door de plaatjes (propaganda) op de doos

In dit artikel:

Teunard van der Linden, predikant uit Harlingen, kocht in het voorjaar een nieuw voederhuisje in de natuurwinkel bij boswachterij Elsloo, maar de vogels in zijn tuin negeren het. Het model is een doorzichtig, verschuifbaar plexiglaskapje dat zogenaamd grotere soorten buiten moet houden; in werkelijkheid vinden koolmezen en andere tuingasten het te doorzichtig en onbetrouwbaar. Het simpele houten huisje dat al hing, werkt prima; het nieuwe ding beslaat ’s ochtends en staat lelijk in de meidoorn.

Van der Linden gebruikt die teleurstelling als metafoor voor internationale politiek. Net zoals de vogels zich niets aantrekken van de plaatjes op de doos, zullen bevolkte samenlevingsplannen die van buitenaf, transparant en opgelegd zijn, niet werken. Hij wijst op pogingen van grote machten om met kracht en controleerbare voorwaarden een ‘vrede’ op te leggen — onder meer impliciet verwijzend naar de VS-Irandynamiek — en noemt dat even vergeefs als het nieuwe voederhuisje. Echte vrede komt volgens hem eerder voort uit matiging en het brede midden die extremistische vleugels beteugelen, niet uit top-down gedwongen compromissen.

Daarnaast trekt hij een parallel met een net gesloten restaurant: veel moeite en uitstraling waren niet genoeg om klanten te trekken als de inhoud niet klopt. De schrijver verwijst kort naar het idee van de Abraham-akkoorden als poging tot vreedzaam samenleven tussen religies, maar waarschuwt dat fanatieke hardliners in steden als Teheran, Jeruzalem en Washington zulke initiatieven ondermijnen. De conclusie is praktisch en scherp: zowel in de tuin als in de wereld blijken doorzichtige, opgelegde constructies onaantrekkelijk en doorgaans niet houdbaar — het plexiglas voederhuisje gaat waarschijnlijk de container in.