Wat zou de wereld er fijner en positiever uitzien als we wat vaker onze lieve ogen aandoen

In dit artikel:

De manier waarop we kijken — en vanaf welk standpunt — bepaalt wat we waarnemen en hoe we ons gedragen. Gabriël Anthonio gebruikt zowel een natuurvoorbeeld (waar één persoon vogels ziet en een ander planten) als een huissituatie om te laten zien dat houding en intentie het verschil maken: een boswachter ziet anders dan een jager, en die blik beïnvloedt ook hoe de omgeving reageert.

In de beschrijving van een gezin speelt een vijfjarig meisje op de achtergrond terwijl volwassenen een gesprek voeren. Ze zoekt herhaaldelijk aandacht; de moeder wijst haar telkens af omdat de volwassenen praten. Op een gegeven moment doet het meisje een korte maar indringende vraag: of haar moeder even "de lieve ogen zou aandoen". Die oproep verandert de sfeer — volwassenen schuiven naar de grond, beginnen samen met de kinderen te bouwen en beleven plezier. Volwassenen- en kinderwereld vloeien dan samen, en het samenspel levert voldoening op voor iedereen.

Anthonio gebruikt dit voorbeeld als metafoor: een mildere, aandachtige blik — de "lieve ogen" — kan relaties verbeteren en situaties positiever kleuren, zowel thuis als op het werk of in de natuur. Als organisatieadviseur en bijzonder hoogleraar verbindt hij observaties over zichtlijnen met praktische uitnodigingen: vaker bewust en liefdevol kijken versterkt contact en welzijn. Ter aanvulling: uit psychologische literatuur blijkt dat aandacht en responsiviteit vooral bij jonge kinderen de hechting en het gevoel van veiligheid bevorderen — een effect dat Anthonio in zijn anekdote illustreert.