Wat nog te zeggen van Soedan, het land van wiens lot bijna niemand zich iets aantrekt?

In dit artikel:

De oorlog in Soedan is deze week het vierde jaar ingegaan en heeft een humanitaire ravage achtergelaten die vrijwel alle hulpinspanningen overschrijdt. Van de ongeveer 50 miljoen inwoners hebben meer dan 30 miljoen mensen acute hulp nodig. NGO’s rapporteren dat ruim 11 miljoen mensen hun woning kwijt zijn; de meeste blijven binnenlands ontheemd, maar meer dan 3,5 miljoen zochten veiligheid over de grens in Tsjaad, Egypte of het sinds 2011 onafhankelijke Zuid-Soedan — vaak naar landen waar het politiek ook onstabiel of repressief is.

Voedselzekerheid is ondermaats: twee derde van de bevolking weet niet dagelijks of er eten is en circa 10 procent kampt met ernstige of extreme honger. Boeren, velden en markten zijn grootschalig vernietigd en het transport van oogst naar markt is levensgevaarlijk, vooral voor vrouwen en meisjes. Hulpverleners melden dat gewelddadige intimidatie en seksueel geweld doelbewust worden ingezet (met de massamoord in El Fasher vorige herfst als dieptepunt).

Tegelijkertijd is de internationale hulp ontoereikend: OCHA stelde vorig jaar ongeveer 1,5 miljard dollar beschikbaar tegenover een behoefte van meer dan 4 miljard. Beleidsschommelingen — onder meer een terugschroeven van Amerikaanse hulp — verergeren de schaarste. Pogingen om de strijdende partijen en hun externe ondersteuners aan de onderhandelingstafel te krijgen mislukken; naast de regering en de rebellengroep (RSF/RSA) mengen landen als Egypte en Saoedi-Arabië zich aan regeringszijde, terwijl de VAE en Ethiopië de rebellen ondersteunen, en talloze tribale milities aan beide zijden vechten.

De internationale gemeenschap lijkt verlamd: na eerdere grote tragedies worden politieke en militaire interventies steeds voorzichtiger beoordeeld, en lopende crises elders (Oekraïne, Midden-Oosten) dempen de bereidheid tot actie. Voor Soedan blijft dat betekenen: enorme nood, weinig hulp en weinig uitzicht op een politieke oplossing.