Wat gebeurt er als een theoloog en een dichter elkaar brieven schrijven? 'Het is me nooit gelukt de wereld volledig te vertrouwen, maar ik ben God wel gaan vertrouwen'

In dit artikel:

In **Glinsteringen** wisselen de Amerikaans-Kroatische theoloog **Miroslav Volf** en de Amerikaanse dichter **Christian Wiman** ruim een jaar lang brieven uit over geloof, twijfel, taal en de vraag hoe Gods aanwezigheid — of juist afwezigheid — in het moderne leven ervaren kan worden. Het boek draait niet om sluitende antwoorden, maar om een open, persoonlijke zoektocht naar woorden die de innerlijke beweging van geloof recht doen.

Wiman benadrukt vooral de ervaring van afstand tot God en vraagt hoe je daarover eerlijk kunt spreken zonder het glad te strijken. Hij zoekt, mede in de geest van Bonhoeffer, naar een taal voor een God die zich niet eenvoudig laat vastleggen. Volf reageert vanuit een breder theologisch kader en houdt vast aan vertrouwen in God, ook wanneer het leven en de wereld zelf onbetrouwbaar aanvoelen. Daarin verwijst hij onder meer naar Luther en naar het idee dat zelfs verlating en nabijheid van God paradoxaal met elkaar verbonden kunnen zijn.

Naast geloof en twijfel bespreken de twee ook de mens, de natuur en de plaats van de mens in de schepping. Wiman relativeert het menselijk uitzonderingsdenken, terwijl Volf meer vasthoudt aan de mens als beeld van God en aan de wereld als gave. Juist die vriendschappelijke maar scherpe uitwisseling maakt het boek volgens de bespreking bijzonder: een intellectuele en spirituele dialoog waarin niets vanzelf spreekt, maar waarin steeds opnieuw iets van betekenis begint te glanzen.