Waarom zeggen de kerken niet ruimhartig sorry tegen de afstandsmoeders en hun kinderen?

In dit artikel:

Tussen 1956 en 1984 werden in Nederland meer dan 15.000 baby’s van ongehuwde moeders weggenomen en ter adoptie gegeven, vaak onder druk van familie, de kinderbescherming of religieuze instanties. Een speciale onderzoekscommissie stelde vorig jaar vast dat veel moeders en kinderen daardoor levenslange schade leden; er zijn ook schokkende voorbeelden gedocumenteerd, zoals vrouwen die tijdens de bevalling een kussensloop over het hoofd kregen zodat ze hun kind niet zouden zien.

Het kabinet zal binnenkort formeel excuses aanbieden; staatssecretaris Claudia van Bruggen erkent in een brief aan de Tweede Kamer dat er onvoldoende oog was voor de kwetsbare positie van zowel moeders als kinderen, en dat de Adoptiewet van 1956 het systeem mogelijk maakte dat pas in 1984 werd teruggedraaid. De stichting Nederlandse Afstandsmoeder dringt daarnaast aan op excuses van kerken en andere religieuze organisaties, omdat die een belangrijke rol speelden bij het afdwingen van afstand.

Kerken hebben het leed erkend, maar koppelen dat in hun verklaring aan de heersende moraal en sociale omstandigheden van toen, wat door critici als ontoereikend wordt gezien. De hoofdredactionele beoordeling in het artikel is dat een oprecht excuus ook van religieuze instellingen op zijn plek is: zelfs als handelingen toen legaal of maatschappelijk geaccepteerd waren, hebben ze levens verwoest en vragen ze vandaag om verantwoordelijkheid en empathie. Ter vergelijking: kerken boden eerder (2013) excuses aan over hun rol in slavernij, terwijl de overheid dat pas in 2022 deed.