Waarom wij met schaamte naar de huldiging van SC Cambuur hebben gekeken | opinie

In dit artikel:

Wat een feest moest worden voor álle Cambuur-supporters op het Oldehoofsterkerkhof draaide uit op teleurstelling en schaamte. Tijdens de huldiging na de busparade trok een groep zwartgeklede relschoppers zich weinig aan van het eerdere verbod op vuurwerk: ontstoken fakkels zorgden voor dichte rook, waardoor spelers, staf en publiek nauwelijks nog iets zagen. Even later gooiden enkelen bekers bier richting burgemeester Sybrand Buma en joelden hem uit, juist op het moment dat hij trainer Henk de Jong op het podium wilde eren als ereburger van Leeuwarden. De Jongzelf stapte tussenbeide om te sussen en opving bekers, waardoor het officiële eerbetoon zijn glans verloor.

De organisatie lag in handen van de gemeente — een cadeau aan de club na jarenlange steun en investeringen, onder meer voor het Kooi Stadion — maar het programma leek vooral aansluiten bij een kleine, luidruchtige groep. Ruim een halfuur vooraf knalde er snoeiharde hardcore over het plein; de presentator lokte herhaaldelijk schreeuwkreten uit en sommige spelers kwamen met blikjes naar voren, wat de sfeer alleen maar aanwakkerde. Voor veel gezinnen en gewone fans voelde de opzet onbehagelijk en niet uitnodigend. Dat maakte het contrast met de warme, familieachtige huldiging van 2013 des te pijnlijker, toen complete gezinnen meezongen en volop geel-blauwe sjaals te zien waren.

De gebeurtenis illustreert volgens de schrijvers hoe een gedeeld feest — een viering van promotie waar iedereen bij hoort — kan worden gekaapt door een selecte groep die zich niets aantrekt van regels en waardigheid. De auteurs, Remco Jacobi en Mark Vallinga, beiden verslaggevers bij de Leeuwarder Courant en seizoenkaarthouders, roepen impliciet op tot een huldiging die weer echt voor álle supporters bedoeld is.