Waarom pesten zoveel pijn doet: vier verhalen van slachtoffers uit Leeuwarden
In dit artikel:
Op de Nationale Dag tegen Pesten (zondag) breken vier mensen uit Leeuwarden het stilzwijgen door hun persoonlijke ervaringen te delen: Desiree Evenhuis (40), Annebelle Elgersma (23), Afrah Abdullah (52) en haar dochter Sarah (10). Hun verhalen tonen hoe kleine verschillen — lengte, gewicht, naam, huidskleur, taal of religieuze kleding — aanleiding worden voor structurele vernedering en langdurige schade.
Desiree vertelt dat ze al vanaf de basisschool werd gepest vanwege haar lengte, gewicht en zelfs haar Franse naam, die anderen vervormden tot scheldwoorden. Ze woog ooit 204 kilo en liet twee jaar geleden een maagverkleining doen; sindsdien verloor ze ruim honderd kilo en kon ze dingen doen die eerder onmogelijk leken, zoals in een achtbaan. Toch blijft ze aandacht krijgen op andere uiterlijke kenmerken, zoals haar schoenmaat, en ook haar naam en lengte leiden nog tot opmerkingen. Haar zoon met autisme werd ook gepest, wat het familieleven extra belastte.
Tienjarige Sarah wordt gepest vanwege haar huidskleur en Somalische afkomst: medeleerlingen noemen haar een aap en maken denigrerende opmerkingen over haar lippen of eten. Thuis zoekt ze troost bij haar moeder, die haar bevestigt en kracht geeft. Afrah, naast moeder ook raadslid voor PRO in Leeuwarden, ervaart als vertrouwenspersoon dat scholen wel stappen zetten tegen pesten, maar dat daarbuiten veel plaats blijft voor vooroordelen en online haat. Ze benadrukt dat pesten ook binnen gemeenschappen voorkomt: families en groepen leggen soms discriminerende grenzen of gebruiken bijnamen om elkaar te kleineren, iets wat volgens haar vaak nog pijnlijker is omdat het van bekenden komt.
Annebelle werd al op de lagere school opvallend lang en werd gedwarsboomd om bijna alles wat haar anders maakte: haar liefde voor paarden, kleding, gebit en later zelfs haar lage stem. Het pesten maakte haar bang en depressief; ze miste school en sociale kansen. Nu werkt ze in de jeugdzorg bij Alliade en zet ze haar ervaring in om jongeren veiligheid en erkenning te bieden — precies wat zij als kind miste.
Tûmba, het Friese meldpunt voor discriminatie, maakt het onderscheid tussen pesten en discriminatie: pesten is herhaaldelijk gemeen gedrag, discriminatie is ongelijk behandelen op grond van wie iemand is (afkomst, religie, seksuele voorkeur). Beide kunnen overlappen; is er sprake van discriminatie, dan is dat ook strafbaar volgens artikel 1 van de Grondwet. Slachtoffers die twijfelen of wat ze meemaakten ook discriminatie was, kunnen terecht bij discriminatie.nl of lokale meldpunten zoals Tûmba.
De deelnemers hopen met hun openheid aandacht te vragen voor de blijvende emotionele impact van pesten en voor het feit dat het niet stopt bij schoolmuren: het sluimert door in buurten, online en binnen gemeenschappen. Ze benadrukken het belang van luisteren, erkennen en concrete steun — zowel op scholen als daarbuiten — zodat slachtoffers zich gezien en beschermd voelen.