Waanzinnige illusies en vliegende Dementors laten Harry Potter-publiek in verbazing achter | ★★★★☆
In dit artikel:
Het Nederlandse toneelstuk van Harry Potter en het Vervloekte Kind in het Circustheater in Scheveningen is vooral een visueel en technisch spektakel: verbluffende illusies, vliegende personages en magische attributen vullen een indrukwekkend decor-, licht- en kostuumontwerp. Publiek ervaart trucages zoals een slokopende boekenkast, een wisseldrankscène en een Matrix-achtig gevecht tussen de volwassen Harry en Draco; halverwege lopen spookachtige Dementors zelfs over de zaal, waardoor de adviesleeftijd van 9 3/4 terecht aanvoelt.
Verhalend laat de voorstelling echter te wensen over. De Nederlandse opvoering comprimeert de originele Londense tweedelige, vijf uur durende opzet tot twee helften van circa anderhalf uur (in totaal ruim drie uur), wat het verhaal fragmentarisch en soms onnavolgbaar maakt voor wie niet diep in de Potter-wereld zit. De plot bouwt voort op decennia aan mythologie en geeft weinig expositie: namen, relaties en verwikkelingen passeren snel en zonder veel toelichting. Daardoor krijgen veel personages nauwelijks ruimte voor karakterontwikkeling.
Centraal staat de generatie na de boeken: Harry (Valentijn van Hall) werkt op het ministerie en zijn zoon Albus (Ward van Klinken) gaat naar Zweinstein, waar hij een onverwachte vriendschap sluit met Scorpius, de zoon van Draco. Thema’s van vader-kindrelaties en de vraag of met een Tijdverdrijver doden ongedaan gemaakt kunnen worden, vormen de draden van het drama. Van de relaties komt vooral die tussen de Malfidussen goed uit de verf, mede dankzij sterke prestaties van Jary Sluijter (Scorpius) en Ewout Heijbroek (Draco). Ook Sem Gerritsma valt op als de onberekenbare Jammerende Jenny; verder worden bekende figuren als Sneep en zelfs Voldemort kort herintroduceerd.
Muzikaal en dramatisch stokt de vaart na de pauze; de tweede helft voelt langer en leunt soms op repetitieve trucjes richting de finale. De muziek kan niet tippen aan John Williams’ iconische filmscore en blijft enigszins flets. Conclusie: een technisch hoogstandje en must-see voor fans van spektakel en visuele magie, maar narratief een gehaaste, moeilijk te volgen bewerking die veel voorkennis vereist. Meer informatie via stage-entertainment.nl.