Voor horecaman Harm (77) uit Tijnje draaide het om één ding: 'Mei-inoar wêze'

In dit artikel:

In Tijnje (het Friese turfdorp) is afscheid genomen van Harm Overwijk, een van de drijvende krachten achter café-restaurant Overwijk en een bekend dorpsfiguur. Overwijk overleed op 20 februari op 77‑jarige leeftijd; zijn gezondheid was verzwakt na een hartstilstand in november. Op 28 februari wapperde de vlag halfstok en dorpsgenoten stroomden naar zijn huis aan de Master Roordawei om Thea (zijn vrouw) en dochters Corien en Marita condoleren.

Harm groeide op in een ondernemend gezin dat een kruidenierswinkel en een huiscafé dreef. Door verlies van zijn vader op jonge leeftijd namen de kinderen verantwoordelijkheden op zich, wat het familieleven en de werkmentaliteit bepaalde. Begin jaren zeventig hielp Harm met de uitbouw van het nieuwe Café Overwijk aan de Breewei, een etablissement dat Tijnje op de kaart zette: busgroepen, feestavonden met live muziek, bruiloften en verenigingen zorgden voor volle zalen.

In 1975 trouwde Harm met Thea; het huwelijk bleef 51 jaar standhouden ondanks persoonlijk verdriet (twee kinderen overleden kort na de geboorte). Om meer rust te vinden verkochten Harm en zijn broer de zaak in 1977; ze probeerden later restaurant De Smallingerhof in Drachten. Vervolgens bouwde Harm een lange carrière op als vertegenwoordiger en accountmanager voor groothandels (Van der Velde, later Sligro en Van Hoeckel), waarbij hij keukens in ziekenhuizen en zorginstellingen bezocht tot zijn pensioen in 2010.

Buiten het werk was Harm actief en verbindend: hij was erelid van VV Tijnje, tenniste, hielp bij lokale projecten (zwembad, mfa), was betrokken bij het IFKS‑skûtsje, toneel en medeoprichter van het Tynster Manljuskoar. Bekend als gangmaker en levensgenieter, vervulde hij ook rollen als barman en carnavalspersonage (‘Prins Harm den Eerste’). De familie huldigt de Friese levenshouding van samenhorigheid — ‘mei inoar’ — die ze op de rouwkaart plaatsten; die saamhorigheid ervaart het dorp nu als een groot verlies, maar ook als reden om het leven te blijven vieren zoals Harm dat deed.