Verlost van haar eigen drukke wensen en zorgen, leerde Hanna te bidden

In dit artikel:

Hanna, één van de vrouwen in het eerste boek Samuel, reist jaarlijks met haar man naar het altaar in Silo om te bidden en offers te brengen. In tegenstelling tot haar rivaal Peninna heeft Hanna geen kinderen; Peninna pest haar daarom voortdurend en wijst haar af. Jarenlang keert Hanna telkens huilend en teleurgesteld huiswaarts. Haar gebed richt zich aanvankelijk steeds op het verkrijgen van een zoon, gedreven door wanhoop en eigenbelang.

Tijdens een van die bezoeken verandert er iets: door de liturgie, de stilte en het ritueel ontspant Hanna en gaat haar gebed voorbij haar gekwetste zelf. Ze bidt niet langer alleen om iets voor zichzelf, maar belooft: als ze een zoon ontvangt, zal ze hem teruggeven aan God en hem als Nazireeër wijden. De priester denkt aanvankelijk dat ze dronken is, maar het gaat om een diepe, verlichtende overgave aan God. Het jaar daarna wordt ze moeder van Samuel, die later uitgroeit tot een belangrijke profeet. Haar ervaring toont dat ontvankelijkheid en het offeren van wat je krijgt leidde tot vruchtbaarheid—niet alleen persoonlijk, maar ook spiritueel.

De auteur, emeritus-predikant Jean-Jacques Suurmond, gebruikt Hanna’s verhaal als spiegel voor de hedendaagse kerk: wanneer gemeenschappen te zeer op zichzelf gericht en bang zijn, kunnen zij onvruchtbaar raken. Het voorbeeld van Hanna illustreert dat echte gebedspraktijk en liturgische rituelen mensen kunnen helpen voorbij zelfmedelijden te komen, ontvankelijk te worden voor Gods aanwezigheid en wat ontvangen is weer dienstbaar terug te geven. Daarmee roept Suurmond de kerk op om ruimte te maken voor stilte, overgave en het offeren van ontvangen gaven—mogelijk een weg naar nieuwe ‘Samuëls’ in de wereld. Het artikel verscheen ook bij het Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap op debijbel.nl.