Vergeet bij demonstratie tegen oorlog de slachtoffers van de Islamitische Republiek niet | opinie

In dit artikel:

Meer dan honderd dagen na het begin van een nationale opstand in Iran luidt Alireza Saghafi de alarmbel over een dubbel slachtofferschap: enerzijds het voortdurende geweld van de oorlog en de internationale spanningen, anderzijds de grootschalige repressie door de Islamitische Republiek zelf. Op 8 en 9 januari werden naar verluidt duizenden demonstranten op straat gedood; sindsdien volgen massale arrestaties, verdwijningen en nieuwe executiedreigingen. Elke ochtend brengt nieuws over een bijkomend doodvonnis of een familie die nog steeds in onzekerheid leeft.

Saghafi, een Iraanse bewoner van Delfzijl, stelt dat westerse ‘nee tegen oorlog’-demonstraties vaak alleen spreken over oorlogsslachtoffers en daarmee zwijgen over de duizenden Iraanse burgers die door hun eigen regering zijn gedood, opgesloten of gemarteld. Dat weglaten van de kant van het verhaal geeft volgens hem ruimte aan het narratief dat het regime al jaren in stand houdt: de werkelijkheid verkleinen zodat de kern van de onderdrukking verborgen blijft. Voor Saghafi is het essentieel een duidelijke grens te trekken: tegen oorlog zijn mag niet betekenen dat men het regime dat het eigen volk geweld aandoet negeert of onbedoeld legitimeert.

Hij waarschuwt dat stilzwijgen over slachtoffers van de Islamitische Republiek geen onschuldige neutraliteit is, maar kan uitlopen op het helpen bestendigen van onderdrukking. Voordat men aan een anti-oorlogsprotest deelneemt, pleit hij ervoor te toetsen of die bijeenkomst werkelijk de stem van het Iraanse volk weergeeft of eerder onbedoeld de agenda van het regime versterkt.