Van raketten op Iran tot de bestorming van het Capitool: Christiaan Triebert (35) onderzoekt het namens The New York Times

In dit artikel:

Christiaan Triebert (35), geboren in Leeuwarden, werkt sinds zeven jaar als open‑bronnenonderzoeker voor het Visual Investigations‑team van The New York Times. Vanuit zijn appartement in Brooklyn en een kantoor hoog boven Times Square reconstrueert hij oorlogshandelingen en misstanden met behulp van bewakingsbeelden, satellietfoto’s en berichten op sociale media. Zijn werk bereikt een miljoenenpubliek en heeft al politieke impact opgeleverd, onder meer twee Pulitzers met zijn team.

Een aansprekend voorbeeld: eind februari, toen de spanning rond Iran op ontploffen stond, bracht Triebert een aanval op een sportschool in Lamerd in kaart. Door diverse beeldbronnen en schadepatronen naast elkaar te leggen, concludeerde het team dat een nieuw Amerikaans precisiewapen verantwoordelijk was, dat duizenden kleine fragmenten verspreidt. 21 mensen kwamen om, onder wie vier kinderen. Hoewel de Verenigde Staten alle verantwoordelijkheid ontkenden, kreeg het onderzoek wereldwijde aandacht.

Het werk heeft grote emotionele lasten. Triebert deelt dat beelden van slachtoffers hem achtervolgen en dat collega’s soms stoppen omdat het psychisch te veel wordt; zijn team maakt onder andere gebruik van groeps‑therapie. Tegelijk blijft hij gemotiveerd door de overtuiging dat hun onderzoeken kunnen leiden tot verantwoording van staten — of het nu gaat om Israël, de VS, Iran of Rusland. Voorbeelden van effect zijn er: na publicatie van een onderzoek over een Amerikaanse droneaanval in Kabul erkende de VS later verantwoordelijkheid voor burgerdoden.

Triebert heeft zelf ook onder vuur gelegen. Na onderzoek naar de bestorming van het Capitool stond hij in de schijnwerpers en kreeg persoonlijke aanvallen. Hij maakt zich zorgen over de veiligheid van bronnen en collega’s, zeker nu kritische journalisten soms door autoriteiten worden bestookt.

Oorspronkelijk studeerde hij International Relations in Groningen en werkte hij bij Bellingcat voordat The New York Times hem benaderde. Ondanks de zwaarte van zijn onderwerp blijft hij optimistisch over mensen en stelt dat openheid en oprechte nieuwsgierigheid de wereld ook mooi maken. Wie meer wil horen kan hem ontmoeten op 17 juni tijdens een publiekscollege in Franeker, waar hij zijn werk en ervaringen bespreekt.