Twee ringen om één vinger

In dit artikel:

Tijdens een bijeenkomst voor schoolbestuurders viel columnist Gabriël Anthonio een klein maar opvallend detail op: de programmaleider, Joke, droeg twee trouwringen aan één vinger. Die ringen waren het vertrekpunt voor een open verhaal dat de bedoeling van de bijeenkomst — het delen van persoonlijke waarden — op scherp zette. Enkele weken geleden leidde Anthonio de sessie, waarin hij wilde beginnen met een oefening rond persoonlijke waarden en verhalen (met een zogenaamde praatstok) om verdieping te creëren buiten beleidsnota’s om.

Joke, een vrouw van rond de dertig, vertelde dat haar kernwaarde hoop is. Haar man Theo overleed elf maanden eerder aan ongeneeslijke kanker. Ze schetste hoe hij haar leven veranderde: uit een streng, op regels gebouwd gezin had ze als jongvolwassene het contact met zichzelf verloren, was depressief en had zelfs suïcidale gedachten. Theo bracht ruimte, stelde zachte, uitnodigende vragen en liet haar opnieuw voelen en nadenken. Samen vonden ze troost in simpele momenten — een kop thee op de bank bij het open raam, samen naar de groene wei en blauwe lucht kijken — rituelen die ook tijdens zijn ziekte en in rouw betekenis bleven geven.

Nu zit ze nog vaak op datzelfde bankje, soms met een jas aan omdat het koud is, en kijkt in gedachten met Theo naar buiten. Zijn aanwezigheid ervaart ze als blijvend: hij is er niet fysiek, maar zijn woorden van hoop dragen haar verder. Dankzij die ervaring kan ze haar verhaal delen met anderen; de ringen symboliseren zowel verlies als voortdurende verbinding.

Anthonio gebruikt dit voorval om te illustreren dat persoonlijke verhalen en kwetsbaarheid meer impact hebben dan formele beleidsstukken. Hij is organisatieadviseur bij de Galan Groep in Baarn en bijzonder hoogleraar aan de Theologische Universiteit Apeldoorn.