Tussen Vlissingen en Goes | Column Joost Oomen

In dit artikel:

Als literaire clown brengt de auteur veel tijd door op stations en observeert daar mensen, dieren en alledaagse details — maar vooral de treinen en de stille drama’s van reizigers die nét misgrijpen. Recent besluit van ProRail om een nieuw beveiligingssysteem in te voeren — met langdurige testwerkzaamheden — leidt ertoe dat het traject Vlissingen–Goes vier maanden wordt stilgelegd. Dat gebeurt om het systeem betrouwbaar te maken zodat straks meer treinen over het bestaande spoor kunnen rijden.

De schrijver betwijfelt of ProRail beseft welke persoonlijke gevolgen zo’n afsluiting heeft: gemiste toevallige ontmoetingen, verknoopte liefdeslijnen en kansen die nooit ontstaan omdat reizigers nu in hotseklotsende bussen zitten in plaats van in treinen waar spontane gesprekken en blikken plaatsvinden. Vervangend vervoer is voorzien, maar biedt volgens de auteur niet dezelfde mogelijkheden als een treinrit — een schoolmeisje kan op valentijnsdag net dat ene busje missen en daarmee een levensband verliezen; een bakkersknecht ontmoet misschien nooit zijn toekomstig bakkerspartner.

Als alternatief stelt hij voor de tests uit te voeren op de drukke lus Amsterdam Zuid–Sloterdijk–Muiderpoort: daar is overlast voor velen, maar er zijn meer uitwijkmogelijkheden en urgente persoonlijke drama’s zijn makkelijker op te lossen, waardoor het aantal ‘verloren liefdes’ niet zou toenemen. De oproep is kort: technologie verbeteren mag, maar doe dat op plekken waar sociale schade beperkt blijft.