Tina (43) verhuisde van Amsterdam naar Sexbierum: 'Ik voel me hier meer thuis dan toen ik hier kwam, waanzinnig'
In dit artikel:
Tina Farifteh, maker van de VPRO-docuserie Tina in Sexbierum, vertelt hoe een impulsieve verhuizing van Amsterdam naar het Friese dorp Sexbierum uitgroeide tot een filmproject dat veel kijkers raakt. Ruim vijf jaar geleden vertrok ze uit de hoofdstad omdat de huren te hoog werden; ze zocht online naar een plek met een vreemde naam en nabijheid van de Waddenzee en vond een huurhuis onder de 700 euro. Wat begon als een praktische beslissing veranderde in een diepgaand onderzoek naar thuisgevoel, verschil tussen gemeenschappen en de manieren waarop mensen verbinding zoeken.
De serie — drie afleveringen van elk ongeveer dertig minuten die op NPO Start te zien zijn (twee al uitgezonden, de derde wordt donderdagavond op NPO 3 uitgezonden) — ontstond organisch. Farifteh filmde vanaf twee jaar geleden de omgeving, de natuur en sprak langdurig met dorpsbewoners: van de bakker en de postbode tot de huisarts. De interviews namen anderhalf jaar in beslag. Door die gesprekken groeide ook haar persoonlijke relatie met de 83‑jarige Auke, een vriendschap die parallel liep aan de opnames en die laat zien hoe uiteenlopende achtergronden toch tot warme banden kunnen leiden.
Een belangrijk thema in de serie is het fenomeen mienskip — een Fries woord voor saamhorigheid en gemeenschap — dat Farifteh tijdens haar verblijf ontdekte en centraal stelt in de eerste aflevering. Ze was verrast door hoe levendig en betrokken het dorpsleven bleek en waarom zulke gemeenschappen zelden deel uitmaken van landelijke debatten. Met haar camera wilde ze die geluiden en vormen van samenleven zichtbaar maken voor een breder publiek en nagaan waarom de maatschappij desondanks uit elkaar lijkt te drijven.
Het samenbrengen van tientallen uren materiaal tot drie afleveringen was een lastige puzzel; Farifteh zegt dat ze pas opgelucht was toen het eindresultaat haar emotioneerde en bevestigde dat het werk klopt. De respons van kijkers kwam onverwacht heftig: veel mensen stuurden berichten waarin ze lieten weten geraakt of herkend te zijn. Voor Farifteh, die zich lange tijd ontworteld voelde (ze verliet Iran op dertienjarige leeftijd), bevestigt die reactie dat haar verhalende aanpak een universele snaar raakt, terwijl het toch persoonlijk blijft.
Ze benadrukt ook de moed van de dorpsbewoners: zij openden hun huizen en hun leven voor de camera, ondanks ongemak. De serie maakte haar zelf meer ingewijd in de gemeenschap; ze voelt zich meer thuis in Sexbierum dan bij haar aankomst, al weet ze niet of ze definitief zal blijven. Tina in Sexbierum is bedoeld als een blik op hoe kleine gemeenschappen functioneren, welke waarde ze hebben en welke blinde vlekken ook zij kennen — en als oproep om die werelden letterlijk en figuurlijk met elkaar te laten kennismaken.