Terwijl het huis van Appie (67) en Anja (61) uit Augustinusga langzaam het kanaal in zakt, is de vraag door wie dit komt

In dit artikel:

Appie (67) en Anja (61) Triemstra wonen aan het Blauforleat in Augustinusga, direct langs het Prinses Margrietkanaal. Wat begon als een idyllische locatie is de afgelopen jaren uitgegroeid tot een nachtmerrie: hun huis vertoont overal diepe scheuren, de vloer en gevel zakken zichtbaar richting het kanaal en de voordeur gebruiken ze niet meer uit angst voor instorting. De familie leeft al ongeveer negen jaar met de onzekerheid en stress en plaatste bewust geen structurele reparaties om de schade zichtbaar te houden.

Na terugkerende scheuren stopten ze met verbouwen en zochten ze de oorzaak. Rijkswaterstaat, verantwoordelijk voor de damwand en het vaarvak, werd betrokken. Een eerste geotechnisch onderzoek in opdracht van Rijkswaterstaat concludeerde dat er geen oorzakelijk verband was tussen de slechte damwand en de schade aan het huis; Appie en Anja stellen dat de onderzoekers pas na het rapport het huis bezochten. Wiertsema & partners, het onderzoeksbureau, wilde geen inhoudelijke details geven zonder toestemming van de opdrachtgever.

Een latere bouwkundige opname nuanceert dat beeld: daarin staat dat de verzwakte damwand, de vaargeul en de zuigkracht van passerende vrachtschepen mogelijk negatieve invloed hebben gehad op de fundering en gevel. Rijkswaterstaat biedt een beperkte vergoeding aan — alleen voor de rechterzijgevel — omdat volgens hen alleen daar een causaal verband is aangetoond. De instantie stelt verder dat funderingsschade veel voorkomt en doorgaans voor rekening van de huiseigenaar komt, tenzij een causaal verband met werkzaamheden van Rijkswaterstaat bewezen is.

Appie en Anja vinden compensatie voor “dat ene hoekje” ontoereikend. Hun eigen bouwkundige waarschuwde dat herstel aan één kant zinloos is als de rest van de woning niet wordt aangepakt; de woning kan dan scheef komen te staan. Ondertussen bouwt Appie achter op het erf een nieuwe woning, omdat de oude volgens hen niet meer te redden is. Rijkswaterstaat meldt dat de oude woning op de nominatie staat voor sloop en dat men wil bijdragen aan sloopkosten, maar de familie vindt het aanbod onvoldoende en wil geen rechtszaak. Toch leggen beide partijen de kwestie eventueel bij de rechter neer als ze er niet uitkomen. Intussen wordt de houten damwand vervangen door een stalen variant; de kernvraag — wie verantwoordelijk is voor de schade — blijft openstaan.