Tegen wil en dank

In dit artikel:

Bij een gemeentelijke bijeenkomst over groenbeheer constateert de schrijver dat veel buurtbewoners – vooral 67-plussers – liever nette stoepen en kort gemaaid gras zien dan rommelige, natuurlijke plekken die insecten, egels en ander klein leven steunen. Dezelfde mensen voelen zich tegelijk gerust over hun bijdrage aan het milieu: ze scheiden afval, leveren flessen in en doen “groen waar groen hoort”, waardoor het gevoel van plichtsvervulling toeneemt.

Die alledaagse zorg voor orde en de collectieve vrees voor een bedreigd milieu vormt het decor voor een kortere bespreking van het filmgenre dat de ondergang van de mensheid behandelt. De column plaatst die traditie in historisch perspectief: al eind 19e en begin 20e eeuw doken apocalyptische thema’s op in literatuur en film (met vroege titels als The Germ Growers en de Deense film Verdens Undergang uit 1916). Sindsdien domineren vaak geweld en conflict in films over invasies of existentiële dreigingen — denk aan de vele bewerkingen van The War of the Worlds en recentere voorbeelden als The Tomorrow War.

Project Hail Mary wordt door filmkenner Gerard Wolters geprezen als een verfrissende uitzondering binnen die traditie. In plaats van schietpartijen, explosies en bloeddorstige buitenaardsen draait deze film om een wetenschapper die tegen wil en dank de ruimte in wordt gestuurd om te voorkomen dat de zon uitdooft. De film combineert spanning met humor en een tedere toon en durft daarmee af te wijken van het angstaanjagende standaardrecept. Regisseurs Phil Lord en Christopher Miller — voorheen vooral bekend van animatieprojecten — krijgen lof voor hun moed om binnen het genre iets liefs en hoffelijks te maken. Project Hail Mary draait nog in de bioscoop.