Teatro Magiko brengt een ode aan de ongrijpbare schrijver Havank
In dit artikel:
Teatro Magiko brengt in Leeuwarden een theatervoorstelling over Hans van der Kallen, beter bekend als de detectiveschrijver Havank (1904–1964). Met “Havank is terug” wil het gezelschap een portret schetsen van de man achter de romans: een commercieel enorm succesvolle maar persoonlijk lastige en excentrieke figuur wiens werk inmiddels gedateerd oogt. De voorstelling balanceert tussen kritiek op zijn stijl en een kleine ode aan zijn leven en merkwaardige gewoonten.
Repetities en try-outs vonden plaats in Theater de Bres; na een generale voor vrienden speelde het gezelschap voor zestig bewoners van het nabijgelegen Havankpark, een wijk waarvan de straatnamen verwijzen naar personages uit zijn boeken. De première staat gepland op 27 maart, met verdere voorstellingen op 28, 29 maart en 2, 4 en 7 april; kaarten via theaterdebres.nl.
Achter de productie staan regisseur Maaike van der Geest, creatief leider Theo van der Geest, scriptschrijver en verteller Sietse de Vries, en spelers zoals Frank de Wilt (die Havank speelt), Janneke Bijlsma en Erik Baas. De Vries, aanvankelijk terughoudend over een bewerking van Havank, dook in diens oeuvre en ontdekte taalgebruik dat nu zwaar en bloemrijk overkomt — korte, directe zinnen waren hem door collega’s vaak aangeraden. In de voorstelling speelt De Vries meerdere rollen en neemt hij vanaf de start een kritisch, bijna afwerend standpunt in tegenover Havank, om gaandeweg meer begrip en compassie te tonen.
Kenmerkend voor de aanpak is het spel met vertelvormen: afwisselend lezen uit en reageren op Havanks werk, en het uitvergroten van karakters. Regie en cast scherpen nog overgangen en karakterisering aan; zo oefent De Vries met het versterken van zijn uiteenlopende personages, en wordt er praktisch gepeild naar een passend decor voor De Schaduw, Havanks speurder Charles C. M. Carlier, waaronder het gebruik van een overhead-projector.
De voorstelling belicht ook de excentriciteiten uit Havanks leven die theatrale scènes bieden: zijn terugkeer naar zijn geboorteplaats en Hotel Amicitia, de wake voor zijn poedel Nicko in kamer 2, en zijn obsessieve band met een portret van Anna Maria van Burmania. De makers duiden Havank als een complexe persoonlijkheid — commercieel uiterst succesvol (naar schatting tien miljoen verkochte boeken), soms onaangenaam in omgang, maar ook humoristisch en zelfrelativerend. Er wordt zelfs voorzichtig gesuggereerd dat zijn gedrag vandaag de dag mogelijk binnen het autismespectrum geplaatst zou worden.
“Havank is terug” wil zo niet alleen een biografische schets geven, maar ook de kloof tonen tussen de mythe rond een populaire schrijver en de mens erachter, met zowel respect voor zijn prestaties als kritische reflectie op stijl en tijdsgebondenheid.