Taeke Jansen (92) schreeuwde het uit naar God, maar behield ondanks alles zijn geloof

In dit artikel:

Taeke Jansen (92) uit Sneek is een ondernemer, oud-voorzitter van de Nederlandse Bond van Timmerfabrikanten en een man voor wie geloof, muziek en gemeenschap hand in hand gaan. Opgegroeid in een gezin van twaalf kinderen, werkte hij zich omhoog: hij studeerde 's avonds tot zijn veertigste, bouwde in 1983 met steun van Friso Bouwgroep timmerfabriek Houkesloot op en reisde als branchevoorzitter de wereld over. Muziek, en dan vooral het orgel, is zijn grote passie; tot zijn spijt kan hij nu vanwege reumahanden niet meer spelen.

Belangrijke keerpunten in zijn leven waren het overlijden van zijn eerste vrouw Annie Hoekema in 1992 (59, aan maagkanker) en later van zijn tweede partner Adrie van der Zee (overleden 14 juni vorig jaar, 93). Het verlies van Annie trof hem hard en bracht een periode van verwijdering van de kerk teweeg. Dankzij aansporing van familie en door later pastorale bezoeken in de Parkflat in de wijk Stadsfenne – werk dat hij op uitnodiging van dominee Alex van Ligten overnam – vond hij zijn geloof terug. Die ontmoetingen met ouderen gaven hem opnieuw zin en vormden de basis voor dagelijks Bijbellezen en het volgen van kerkdiensten, ook tijdens de veertigdagen.

Jansen was van huis uit gereformeerd maar schakelde over naar de hervormde gemeenschap omdat hij de organist en liturgie van de Martinikerk waardeerde; daar deden hij en Annie belijdenis en trouwden ze. Als jonge man werd hij al ouderling en hield menig groothuisbezoek. Hij draagt geestelijke teksten en liederen diep bij zich — zijn leidmotief is de bijbelse gedachte “Wie in Mij gelooft zal leven” — en hij bidt dagelijks, onder meer het Gebed aan het begin van de dag van Leo Fijen.

Als branchebestuurder droeg Jansen bij aan belangrijke veranderingen: onder zijn voorzitterschap werd FSC‑certificering voor hardhout geïntroduceerd en kwam eerlijke handel in houtproducerende landen op de agenda. Zakelijk vond hij succes deels terug in innovatie van productiemethodes, maar na Annie’s overlijden trad hij meer op de achtergrond en liet de leiding over aan een nieuwe directeur.

Persoonlijk verhalen over oorlogservaringen in Sneek (waaronder de Bloednacht) en jeugdherinneringen aan het bezorgen van dagblad Trouw maken deel uit van zijn verleden en geven kleur aan zijn levensverhaal. Centraal staat steeds de rol van mensen om hem heen: buren, vrijwilligers en geestverwanten die hem steunen. Jansen ervaart kracht uit gemeenschap, muziek en geloof — elementen die hem schetsen als iemand die verlies en tegenslag niet heeft ontlopen, maar erdoor hervormd en gesterkt is.