Syrische Nader (11) zat in noodopvang Leeuwarden: 'Als het aan mij lag, zou ik alle noodopvang‑azc's sluiten'

In dit artikel:

De Syrische familie Naddour arriveerde begin april 2024 in Nederland en meldde zich eerst in Ter Apel om asiel aan te vragen. Na een korte opvang in Ter Apel werd het gezin overgebracht naar een tijdelijke noodopvang in Assen: een grote sporthal zonder deugdzame privacy, met veel kamers zonder sloten of plafonds en drukke, onhygiënische toiletten en douches. Moeder Heba beschrijft de plek als schrijnend; zij en haar man Soubhi zegden dat er geen activiteiten of school voor de kinderen waren en dat kant-en-klare maaltijden slecht werden ontvangen.

Na een terugkeer naar Ter Apel voor de vingerafdrukprocedure belandde de familie opnieuw in een noodlocatie, ditmaal in Leeuwarden. Ook daar troffen ze een vergelijkbare situatie aan: overbevolkte hallen, te weinig voorzieningen en wisselende naleving van hygiëneregels. Hoewel schoonmaak plaatsvond, waren de faciliteiten simpelweg ontoereikend voor het grote aantal bewoners. Omdat de kinderen astma hebben en de omstandigheden hun gezondheid schaadden, smeekte het gezin om overplaatsing; meerdere keren waren medische hulp en zelfs ambulancevervoer nodig. De medische zorg in de noodopvang bleek beperkt — volgens de vader is er twee keer per week een arts aanwezig die maar een beperkt aantal mensen kan helpen — waardoor wachten op een consult soms letterlijk iemands beurt kostte.

De familie verbleef ongeveer vijf weken in de noodopvang, waarbij de ouders voortdurend moesten anticiperen op onhygiënische toiletten en gedeelde wasmachines — dingen die Heba soms zelf vooraf moest schoonmaken. Uiteindelijk leidde medische documentatie en herhaald aandringen tot overplaatsing naar een reguliere opvanglocatie in St.-Annaparochie. Daar knapte het gezin op: de kinderen gaan naar de basisschool, zijn ingeschreven bij een vaste huisarts en krijgen weer warme maaltijden. Een formele beslissing over hun asielaanvraag is nog niet genomen.

Het verhaal van de Naddours past in een bredere trend: sinds 2022 is het aantal kinderen in noodopvang sterk gestegen — volgens door het Kinderrechtencollectief opgevraagde COA‑cijfers zelfs verdrievoudigd — en de Kinderombudsman noemde de leefomstandigheden erbarmelijk. De Tweede Kamer heeft het kabinet herhaaldelijk aangesproken op het langdurige gebruik van noodopvang en de noodzaak om de situatie voor kinderen te verbeteren. De ervaring laat sporen na: moeder Heba probeert met vrijwilligerswerk de negatieve periode te verwerken, maar gesprekken en verhalen uit de noodopvang roepen de herinneringen terug. Hun elfjarige zoon Nader zegt dat het leven daar “heel zwaar” was en zou liefst zien dat zulke noodlocaties gesloten worden.