Swingen op jarentachtighits, gamen op de Atari en bellen met een draad tijdens avondje nostalgie in deinde discobubbel in Harlingen
In dit artikel:
Neonrokken, glitterbroeken en strakke kapsels: zaterdagavond veranderde de Harlinger Industriehaven even in een dansvloer uit vervlogen jaren. Op de Disco-Boot, een varend nostalgieschip, vierden honderden feestgangers een avond vol eighties- en seventieshits, retro-interieurs en vertrouwde snaai van vroeger.
Het schip lag feestelijk verlicht af aan de Nieuwe Willemskade in Harlingen. Een groepje jeugdvriendinnen uit Franeker — Simone van der Veen en drie vriendinnen — stapte uitbundig aan boord om hun vriendschap en verjaardagen te vieren. Ze verdwenen meteen in de retrohuiskamers van het schip waar beeldbuis-tv’s originele videoclips draaien, een Atari uitnodigt tot gamen en op tafel Nibbit-chips, een Viewmaster en een Rubik’s kubus liggen: spullen die herinneringen oproepen aan onbezorgde tienerjaren, dorpse stapavonden en zomerkampen.
Initiatiefnemer Jeroen “DJ Joe” Giezenaar uit Zelhem bedacht het concept na eerdere varende Sinterklaasfeesten in 2018. Hij toverde een schip om tot discotheek met discobol, lasers en een verzameling snuisterijen die hij via kringloop en Marktplaats bijeenbracht. Op het bovendek zorgt hij als DJ voor een onafgebroken stroom klassiekers — van Madonna en Michael Jackson tot Bowie en Prince — en zet het publiek aan tot dansen of, zoals vaker gebeurt, het genieten vanaf de zijlijn.
De avond zit vol herkenbare taferelen: vijftigers die van achter het biertje toekijken, mannen die met een zetje van nostalgische rock toch de dansvloer op komen, en echtparen die dankzij de silent disco samen weer bewegen op hits als It’s Raining Men. Eppie Otter (oud-dj) en zijn vrouw Yvonne tonen hoe muziek persoonlijke geschiedenis kan oproepen; zijn strategie om mannen te lokken — een onverwachte gitaarriff — werkt nog steeds.
De Disco-Boot richt zich vooral op een publiek van 35-plus en speelt in op een bredere behoefte: in onzekere tijden verlangen veel mensen naar houvast en plezier uit vroegere jaren. Giezenaar merkt dat die hunkering naar nostalgie het concept levendig houdt; het seizoen omvat inmiddels zo’n zestig vaarten per jaar in Nederland en België, met capaciteiten tot zo’n 600 passagiers per avond. Voor de Harlinger avond waren vijfhonderdveertig tickets verkocht.
Tijdens de tocht gaan er eenvoudige hapjes rond, knipperen discolampjes door de mist en zingen groepen luidkeels mee met meezingers. Tegen middernacht legt de boot terug aan; veel gasten stappen uit met warme blosjes en het gevoel even opnieuw jong te zijn geweest — als toeschouwers of als dansende feestbeesten, afhankelijk van de biertjes en de moed.