Stokdôf

In dit artikel:

De buurman kwam even langs met een mooie, oude wandelstok die al van opa en later van zijn vader was geweest. Het rubbertje aan het eind was versleten, maar met het nieuwe dopje liep hij weer zekerder. Toen wij hem complimenteerden merkte hij niets: hij had zijn gehoorapparaat niet in. Op dat moment vroegen we luid of hij soms “stokdoof” was — zijn reactie bevestigde het, tot enige hilariteit. Een kleine, herkenbare anekdote over leeftijd, hulpmiddelen en dorpshumor. Bouwe Jonker (78), Terbant.