Sting maakt indruk in melancholieke, maar kabbelende musical 'The last ship' | recensie ★★★☆☆

In dit artikel:

Theater Carré haalde wereldster Sting naar Amsterdam met zijn musical The Last Ship, een door hem herschreven versie van de Broadway‑show uit 2014 die is geworteld in zijn familiegeschiedenis. Het stuk speelt zich af in het Engelse Wallsend tijdens de crisis van de jaren tachtig, wanneer de sluiting van scheepswerven hele gemeenschappen economisch en sociaal verwoestte.

Visueel is de opening het sterkst: op een enorm ledscherm wordt het scheepsproject Utopia getoond, met vonken en laswerk die het contrast tussen het kolossale schip en de arbeiders benadrukken. Sting speelt voorman Jackie, die naast de dreiging van baanverlies ook worstelt met uitzaaiingen in zijn longen en die zijn ziekte voor de werkploeg probeert te verbergen. Belangrijke nevenplot volgt barmeid Meg (Lauren Samuels), die het gemeenschapsleven bijeenhoudt, en oud‑liefde Gideon (Declan Bennett) die terugkeert na een overlijden in de familie; hun dochter Ellen wordt vertolkt door Hannah Richardson.

Muzikaal mengt de voorstelling folk, Keltische invloeden, zeemansliederen en rock tot een melancholische sfeer die het collectieve verlies goed oproept. Sting maakt als acteur indruk en heeft zijn personage een stevig thema gegeven (het titelnummer keert twee keer terug). Tegelijkertijd voelt het ensemble van werklieden vaak weinig onderscheidend en missen veel personages diepgang. Liedjes vertonen na verloop van tijd melodische en tekstuele overeenkomst, en er klinken slechts twee oudere Sting‑hits—niet eens door hemzelf. Ook choreografie, lucht en humor zijn spaarzaam, waardoor de ruim drie uur durende voorstelling op details na wat kabbelend blijft.

De voorstellingen in Carré (tot 1 februari) zijn vrijwel uitverkocht; de show gaat in het voorjaar op tournee naar Parijs, Brisbane en New York en keert later dit jaar terug naar Amsterdam (29 aug–13 sep). Kaarten zijn in verkoop; meer info op thelastship‑musical.com.