Starmer wil maar niet opstappen en daarmee maakt hij het zijn tegenstanders lastig
In dit artikel:
Keir Starmer houdt hardnekkig vast aan zijn premierschap en dwingt zodoende zijn partijgenoten tot voorzichtigheid: zij willen hem weg, maar zijn verdeeld over een opvolger en durven nog geen formele stap te zetten. Starmer, voormalig hoofd van het openbaar ministerie, benadrukt dat hij procedures en langetermijnplannen volgt en zegt tijdens een kabinetsvergadering op Downing Street 10 dat iedereen eerst de interne regels moet volgen: er zijn minstens 81 brieven van Labour-Kamerleden nodig om een leiderschapsverkiezing te ontketenen. „En dus gaan we door met het land besturen,” was zijn boodschap.
De onrust binnen Labour volgde op een pijnlijke verkiezingsnederlaag en op opmerkingen van Starmer zelf dat hij liefst tien jaar premier wil blijven om zijn hervormingen door te voeren — woorden die de kwaadheid in de partij enkel aanwakkerden. Het grootste probleem voor de opstandelingen is niet zozeer het verzamelen van 81 brieven, maar het gebrek aan eensgezindheid over een alternatief. De fractie splijt in zacht-linkse leden die naar meer sociaal beleid willen en centrumpolitici die Starmers koers steunen.
Als potentiële opvolger wordt vooral Andy Burnham genoemd: sinds 2017 populaire burgemeester van Manchester, met bij het publiek en binnen brede delen van Labour aanzien. Burnham profileert zich duidelijker als sociaalgezinde politicus en bekritiseert Starmer geregeld vanwege te veel afstand tot de gewone kiezers. Omdat Burnham geen zittend parlementslid is, kan hij niet direct gekozen worden als partijleider; er wordt wel bekeken of een zittende Labour-MP kan opzijgaan in een veilige kiesdistrict, maar recente lokale verkiezingscijfers in Noord-Engeland geven weinig vertrouwen.
Aan de centrumkant is minister van Volksgezondheid Wes Streeting een naam met ambitie; hij wordt ook aan couppogingen gelinkt, maar houdt zich momenteel terug omdat een interne strijd hem niet per se verzekerd van de overwinning zou maken. Tot nu toe lijkt Starmer door te zitten, maar dat versterkt juist het beeld van een zwakke, impopulaire premier: op dinsdag stapten drie staatssecretarissen op en meer vertrek uit het kabinet is niet uitgesloten.
De politieke onrust raakt ook de markten: de rente op tienjarige Britse staatsobligaties steeg naar het hoogste niveau sinds 2008. Kort samengevat: Starmer verzet zich tegen onmiddellijke afzetting, rebellen aarzelen vanwege het ontbreken van een verenigd alternatief, en het land ziet daardoor zowel politieke als economische spanningen toenemen.