Soms verlang ik terug naar een tijd waarin we elkaar aankeken in plaats van aanklikten | column Sylvana

In dit artikel:

Sylvana IJsselmuiden beschrijft aan de hand van een recent concertbezoek hoe onze drang om elk moment vast te leggen de beleving aantast. Tijdens die avond zag ze een meisje in paniek raken toen de telefoonbatterij uitviel en het meisje begon te huilen omdat ze het niet meer kon filmen. Dat voorval zet haar aan het denken: wanneer zijn we gaan geloven dat een gebeurtenis alleen echt is als hij op een scherm staat?

IJsselmuiden, die zelf in de televisiewereld werkt en dus afhankelijk is van zichtbaarheid, bekent zich schuldig aan dezelfde reflex — zelfs bij een mooi diner denkt ze al aan een story — en noemt dat vermoeiend. Ze signaleert een cultuur van voortdurend bereikbaar en zichtbaar moeten zijn, waarin geluk lijkt te moeten worden bewezen met likes en views. Tegelijkertijd pleit ze voor meer aanwezig zijn: de kleine, onverwachte momenten (lammetjes in de wei, de eerste zonnestralen, een arm om je heen) blijven hangen door het gevoel, niet door publicatie.

Als tegengewicht roemt ze de traagheid van een krant: geen meldingen, geen algoritmes, alleen woorden die je laten blijven hangen. Haar oproep is simpel en persoonlijk: niet alles hoeft content te zijn; leef eerst, leg eventueel later vast.