Slow Art in Joure: als je langer naar een schilderij kijkt, liefst op sokken, dan kunnen er nog gekke dingen gebeuren
In dit artikel:
In Het Verzamelhuis in Joure opende verzamelaar Rolf van Hulten dit weekend zijn collectie voor het internationale Slow Art Weekend: een initiatief dat bezoekers uitnodigt om consciously minder tijdsdruk te voelen en juist langer naar één werk te kijken. Centraal staat Untitled VI (1994) van de Britse schilder James Hugonin, een groot paneel opgebouwd uit duizenden kleine, pastelkleurige vakjes dat in eerste instantie aan een keurig gerangschikt confettipatroon of een fijn mozaïek doet denken.
De schrijver van het stuk neemt plaats op een tweezitsbank in Van Hultens woon- en tentoonstellingruimte en beschrijft hoe die langzame, aandachtige blik veranderingen ontlokt: wat eerst plat en ordelijk oogt, ontvouwt zich geleidelijk tot zachte diagonale lijnen en sfeervolle, bijna landschappelijke impressies. Die mentale verschuiving — van oppervlakkige observatie naar een bijna fysieke ervaring, zelfs een herinnering aan in het gras liggen onder sluierwolken — illustreert precies waar Slow Art om draait: verbinding maken met een kunstwerk in plaats van het vluchtig afstrepen van een museumlijstje.
Van Hulten benadrukt waarom hij meedoet: in musea en galeries voelen mensen vaak de drang alles te willen zien, wat de kans verkleint dat je écht de bedoelingen en subtiele kwaliteiten van een werk ontdekt. Hij moedigt bezoekers aan om bij het kijken hun zintuigen de ruimte te geven — zelf nam hij ooit tien minuten de tijd om naar Untitled VI te staren en had het gesprek dat volgde het liefst nog veel langer laten duren. De tentoonstelling bevat ook anekdotische achtergrond: Van Hulten ontmoette Hugonin via een Schotse galeriehouder in de jaren negentig; hun band leidde zelfs tot het laten inkleuren van één vakje door zijn jonge kinderen.
Praktische tips komen kort terloops voorbij — zoals het zitten op kousenvoeten om makkelijker in een andere sfeer te komen — maar de kern is bewogen: traagheid bij het kijken kan kleine, onverwachte ontdekkingen opleveren en de beleving verdiepen. Het verhaal in Joure laat zien dat kunst niet alleen iets is om te consumeren, maar iets om een relatie mee aan te gaan; soms blijkt één werk, bij aandachtig toezien, genoeg aan emotie en verbeelding te bieden om je even ergens anders te wanen.