Sipke (69) raakte zwaargewond bij het ongeval met de luchtballon in De Hoeve. 'Ik wol wer rinne en keatse'

In dit artikel:

Sipke Hiemstra (69), bekend als kaatsscheidsrechter uit Easterein, en zijn vrouw Eefje (67) raakten op 13 augustus zwaargewond bij de fatale landing van de grootste heteluchtballon van Nederland in De Hoeve. Het paar zat in de mand toen een plotselinge windvlaag bij de landing ertoe leidde dat zij uit de mand werden geslingerd. In totaal waren er die avond 32 passagiers aan boord van de ballon (PH‑GPH) van het bedrijf GreetZZ, plus een piloot en copiloot; vijf mensen raakten gewond en een 66‑jarige vrouw uit Gorredijk overleed.

Hiemstra heeft slechts flarden van de gebeurtenis in herinnering; het eerste wat hij zich nog weet is een sirene. Hij werd met ernstig letsel naar het UMCG in Groningen gebracht: een zware hersenschudding, drie gebroken ribben, gebroken linker schouder en sleutelbeen, en zwaar rug‑ en nekletsel. Hij lag ongeveer 11 weken in het ziekenhuis, waarvan zo’n vier weken in coma en enkele dagen aan beademing en sondevoeding. Zijn nieren vielen tijdelijk uit, waardoor hij vocht vasthield en sterk aankwam; na herstel is zijn gewicht fors gedaald. Eefje liep eveneens een hersenschudding op en brak een voet en een arm.

De ballonvaart was een verjaardagscadeau dat Sipke voor Eefje had geboekt; zij had al langer de wens gehad om een keer in een ballon te varen. Hiemstra zegt de piloot niet de schuld te geven; hij benadrukt dat dergelijke vluchten meestal goed verlopen en dat de passagiers vooraf instructies over de landing hadden gekregen. De passagiers waren in Joure verdeeld over twee ballonnen; het echtpaar zat in het deel waarvan de punt de grond raakte, waardoor ze uit de mand vielen.

Na de acute fase volgde een langdurig revalidatietraject in Lyndenstein in Beetsterzwaag. De overgang naar revalidatie was zwaar: Hiemstra voelde zich fysiek en mentaal uitgeput en had hulp van een psycholoog nodig om motivatie en vertrouwen terug te vinden. Hij moest opnieuw leren zitten, opstaan en lopen; waar hij aanvankelijk nog door verpleegkundigen in en uit bed werd geholpen, kan hij inmiddels zelfstandig uit bed komen en oefent hij met traplopen. Voor verdere herstelbegeleiding gaat hij verwachtelijk meerdere keren per week naar fysiotherapie in Sneek.

Familie speelde een grote rol bij zijn herstel. Zijn zoon reed met hoge snelheid naar Groningen en zijn dochters braken hun vakantie af; zij waakten en organiseerden bezoekjes zodat geen dag voorbijging zonder familie. Ook buiten de naaste kring kreeg het gezin massale steun: ongeveer 800 kaarten bereikten hen, wat Hiemstra emotioneel ondersteunde. Een bijeenkomst met medepassagiers, slachtoffers, familie en hulpverleners hielp bovendien bij de verwerking.

Het ongeluk had veel praktische en emotionele consequenties: Hiemstra miste belangrijke gebeurtenissen, zoals zijn 45‑jarig huwelijksjubileum en sportevenementen in de kaatssport waarbij hij als scheidsrechter of arbiter had moeten optreden. Hij werkte veertig jaar als inspecteur/auditor zuivel bij het COKZ en had zijn pensioenuitstap naar 1 oktober 2025 verschoven; ook zijn werkgever, en collega’s, reageerden betrokken. Zijn rijbewijs moet opnieuw worden aangevraagd, en geplande internationale werkzaamheden—waaronder mogelijk fluiten bij het WK Kaatsen in Argentinië—zijn vooralsnog uit beeld.

Toch is Hiemstra vastberaden om terug te keren naar het gewone leven en het kaatsen: in eerste instantie mogelijk als scheidsrechter, later misschien weer actief als speler. Voor het gezin betekent de kerstperiode rond zijn thuiskomst extra veel; de familie past tradities aan en viert voor het eerst sinds het ongeluk de feestdagen met cadeaus onder de boom. Hiemstra zegt nooit meer in een luchtballon te stappen; zijn vrouw voelt zelfs niks voor vliegen. De ervaring heeft het gezin dichter bij elkaar gebracht en levert, ondanks het grote verlies van medepassagiers, ook dankbaarheid op omdat zij het er levend af hebben gebracht.