Sekuer omgean mei ferfelende dingen

In dit artikel:

Het bestuur van een befaamde, gemoedelijke fietsvereniging meldt dat een recente clubtocht naar het windsurfstrand behoorlijk misliep. Tijdens de rit gebeurde van alles: wielen schurkten tegen elkaar, achter- en voorlampen gaven problemen (flikkeren, verkeerd afgesteld), er brak een spaak en de remmen vertoonden een opmerkelijke constructie. Toen de kopgroep de laatste duin bereikte, bleek er bovendien geen wind te staan — wat het hele uitje naar het surfstrand eigenlijk overbodig maakte.

Het bestuur biedt op plechtige, licht ironische toon excuses aan voor het ongemak, maar wijst nadrukkelijk elke verantwoordelijkheid voor het ontbreken van wind van de hand. Tegelijk is er – natuurlijk – een geheime commissie ingesteld om de voorvallen te onderzoeken. Over de precieze uitkomsten en gevoelige details (fietstype, bandenspanning, al dan niet gegraveerde framenummers) wordt bewust terughoudend gedaan; die informatie wil het bestuur niet op straat hebben.

Als concrete maatregelen staan er cursussen gepland voor betrokken leden om “lekker fietsen zonder te crashen” te leren en een speciale ledenvergadering op de rol. Daar wil het bestuur strengere limieten invoeren voor het maximaal toegestane vermogen/wattage van de clubfietsen of -lampen — men wil het lichtniveau drastisch terugschroeven tot iets dat men vergelijkt met een kinderlampje. Tevens kondigt het bestuur aan dat het demonstratief collectief zal aftreden als het voorstel niet wordt aangenomen.

De tekst bevat verder satire over journalisten die geprobeerd zouden hebben in te breken in het fietshok om het incident op te blazen, en over de algehele waardering voor secuur bestuursgedrag. De column is van Abe de Vries (Friesch Dagblad) en gebruikt luchtige, ironische taal om ongemak, verantwoordelijkheid en de neiging tot overdreven bestuurlijke maatregelen te belichten.