Robin leert als een eend te zijn | column Froukje Jackson

In dit artikel:

In huize Jackson verschijnt elk jaar rond het lenteseizoen een eendenechtpaar dat de schrijfster en haar gezin boeit: George en Mia landen sierlijk in de vijver en schudden het water van hun vettige veren af. Die scène vormt het vertrekpunt van een casus over Robin, een medewerker van een grote supermarktketen die net terugkeert na een behandeling in verband met kanker en moeite heeft met het verdelen van haar energie over de dag.

Robin staat op het werk bekend als gedreven en scherpzinnig; tijdens haar ziekte namen collega’s haar taken tijdelijk over. Nu ze weer werkt, probeert ze verstandiger met grenzen om te gaan — eerder naar huis gaan, niet altijd meegaan naar sociale verplichtingen — maar ondanks dat blijft ze piekeren en malen over beslissingen. Dat mentale blijven malen blijkt een sluipende energievreter: grenzen aangeven helpt wel in gedrag, maar niet genoeg in haar hoofd.

De eenden leveren de metafoor en een praktische interventie: net zoals George en Mia water van zich af laten glijden, leert Robin om onnodige zorgen mentaal af te schudden. Ze plakt een vrolijke eendensticker op haar beeldscherm als herinnering om per dag te kiezen wat ze aankan en de rest als een druppel te laten vallen. Die visuele cue helpt haar energie te sparen en verkleint de kans op terugval door piekeren.

Kort gezegd laat het stuk zien hoe een eenvoudige, concrete reminder — geïnspireerd door de natuur — kan ondersteunen bij re-integratie en omgaan met postziektevermoeidheid.