Rituelen zijn belangrijk voor Oerol. Cees en Heleen hebben eigen ritueel: gaan we weer een jaar samen verder? 'Graag!'

In dit artikel:

Elke donderdag tijdens Oerol ontmoeten Heleen van Benthem en Cees Weeda elkaar aan de voet van de Brandaris op Terschelling — precies op de plek waar ze in 1999 begonnen zijn. Dat eerste contact, op een natte dag na een voorstelling, leidde uiteindelijk tot dochter Benthe, die de coördinaten van de vuurtoren op haar arm liet tatoeëren; zonder dat moment zou ze er niet zijn. Sindsdien houden Heleen en Cees er een bewust privéritueel op na: elk jaar komen ze onafhankelijk vanuit hun vakantiehuis in Lies naar hetzelfde terras naast de Brandaris om te bepalen of ze een jaar verder willen samenleven.

Het ritueel bestaat uit een korte, expliciete evaluatie — ieder spreekt om beurten in de ik-vorm, tien tot vijftien minuten — waarin ze hun aandeel in de relatie benoemen, aangeven wat goed ging en wat ze anders willen. Daarna geven ze elkaar kleine Terschelling‑cadeaus; thuis in Maarssen staat een hele tafel vol daarvan, bijna als een altaar. Cees, oud-marinier en later werkzaam in zorg en vrijwilligerswerk, zegt dat hij zo probeert „naar mijn eigen aandeel in deze relatie te kijken.” Heleen, voormalig ceo en nu commissaris bij familiebedrijven, benadrukt dat die open plek belangrijk is omdat ze allebei zelfstandige mensen zijn en anders uit elkaar zouden kunnen groeien.

Het ritueel heeft volgens hen daadwerkelijk bijgedragen aan het overwinnen van moeilijke periodes en het voorkomen van een „doodlopend pad”. Tegelijk reflecteert hun verhaal op de bredere rol van Oerol: het festival creëert een sfeer van verbinding en onverwachte ontmoetingen waarin persoonlijke rituelen en veranderingen kunnen ontstaan. Ze missen wel de ongereguleerde anarchie van vroeger, maar vinden nog steeds waarde in voorstellingen die uitnodigen tot reflectie over de toekomst en samenleven.

De krant portretteert verder bezoekers die ook hun eigen gewoonten en indrukken meenemen: Hennie en Thea (al 24 jaar op Oerol) hechten aan gezelligheid en fietsen; moeder en dochter Anneke en Mare tonen generatieverschil — van nostalgie tot feesten en emotionele voorstellingen; en nieuwkomer Peer raakte diep onder de indruk van een avondvoorstelling op het strand. Samen schetsen de verhalen een beeld van Oerol als een jaarlijks ritueel voor velen — een plek voor evaluatie, ontmoeting en het koesteren van wat belangrijk is.