Penalty's schieten met olympisch schaatskampioenen Hedrick en Davis. Ze waren beter in pootje over | column Riepko Buikema

In dit artikel:

Twintig jaar geleden landden de Amerikaanse schaatsers Chad Hedrick en Shani Davis per privéjet in Alkmaar om hun successen van de Olympische Winterspelen in Turijn (2006) te vieren. DSB-eigenaar en AZ-voorzitter Dirk Scheringa had hen uitgenodigd in de Alkmaarderhout — toen nog het stadion van AZ — waar hij hen als sponsorpater liefdevol onthaald liet worden. Destijds zat Scheringa nog middenin zijn bloeiperiode: hij sponsorde ook marathon- en langebaanploegen en zag zijn investeringen royaal beloond toen Hedrick en Davis samen vijf olympische medailles wonnen, waaronder goud.

Bij de ontmoeting voerde coach Louis van Gaal de scepter en motiveerde de gasten enthousiast; Scheringa hing voorzichtig een gouden medaille om Hedricks nek. De feestelijke bijeenkomst nam een speels verloop toen de schaatssterren op het trainingsveld penalty’s namen tegen AZ-doelman Theo Zwarthoed — een wedstrijdje waarin de schaatsers duidelijk minder bedreven waren in trappen dan op de ijsbaan. Van Gaal kon het niet laten om aanwijzingen te geven; uiteindelijk besliste Davis het onderlinge duel met een mager doelpunt: 1-0.

De auteur, toen stagiair bij AD Sport, stond vlakbij en schildert het tafereel als een mix van glamour en gemoedelijkheid. Achteraf kreeg Scheringa te maken met boetes voor woekerpolissen en het faillissement van zijn concern, maar dit moment markeerde nog zijn onkritische succesperiode. De tekst sluit speels: twee decennia later fantaseert de schrijver over een hedendaagse herhaling — bijvoorbeeld Francesca Lollobrigida op het trainingsveld bij Cambuur-coach Henk de Jong — als moderne variant van dat feestelijke, bijna surrealistische tafereel.