Patiënten geruststellen op de lopende band

In dit artikel:

Ok-verpleegkundige Fokkelien Monderman van ziekenhuis Nij Smellinghe beschrijft een onrustige ochtend op de operatieafdeling, waar veel ingrepen zijn gepland en specialisten uiteenlopende voorbereidingswensen hebben. Door medische vooruitgang duren veel operaties tegenwoordig veel korter dan vijftien jaar geleden — een heup of knie kan binnen een uur worden geplaatst — waardoor de doorstroom is toegenomen en patiënten soms het gevoel krijgen onderdeel van een ‘lopende band’ te zijn.

Monderman benadrukt dat juist in die situatie persoonlijke aandacht cruciaal is: patiënten liggen op hun kwetsbaarst, vaak zonder gehoorapparaat, gebit of sieraden, in een open operatiekleding. Ze ziet mensen vol spanning, hoop, verdriet of angst — van wie die opgelucht zijn dat er iets gebeurt, tot zwangeren en mensen die bijvoorbeeld een amputatie tegemoet zien.

Haar manier om die kwetsbaarheid te verzachten is klein maar doelgericht: een geruststellend kneepje, een grapje, stille aanwezigheid, of het stellen van vragen aan de arts die de patiënt zelf niet durft te stellen. Ze legt medische zaken in eenvoudige taal uit en behandelt iedere patiënt alsof het iemand uit iemands familie betreft. Dat vertrouwen en het vermogen om iemand zich gezien en gerustgesteld te laten voelen, vormen voor haar de kern van het werk op de OK.

Als context: de balans tussen efficiëntie en mensgerichte zorg is een veelbesproken thema in moderne ziekenhuizen; Monderman pleit voor het behoud van compassie temidden van hogere productiviteit.