Opkomst, val en terugkeer van de seksbom, met dank aan BB | column Asing Walthaus

In dit artikel:

Brigitte Bardot staat weer in de spotlights — en daarmee ook het woord "seksbom". Oorspronkelijk doelde die term op vrouwelijke filmdiva’s met een uitgesproken erotische uitstraling: doorgaans blond, een duidelijk taille-heupcontrast en een voluptueuze presentatie. Het onderscheidde zo’n figuur van de gevaarlijke femme fatale of van de onschuldige pin-up.

In Nederland dook de term voor het eerst op in september 1953 in de Leeuwarder Courant, in een artikel over Kinseys seksonderzoek in de VS; toen nog geschreven als "sex-bom". Daarna overspoelden media de sterrenwereld met soortgelijke labels, Marilyn Monroe en Bardot voorop. Populaire liedjes uit de jaren zestig illustreerden die fascinatie: in Nederland werden nummers over Bardot en de Italiaanse Gina Lollobrigida gezongen, vaak met ondeugende verwijzingen. Andere filmdiva’s zoals Doris Day kregen juist het tegenovergestelde imago toegewezen.

Het label bleef sterk geslachtsgebonden — mannen kwamen er zelden zo vanaf — en na de jaren zestig daalde het gebruik omdat het als seksistisch werd ervaren. Met Bardots overlijden deze week maakte "seksbom" echter een comeback in berichtgeving en koppen; de term blijkt nog altijd te verleiden, ook al ontbreekt hij vaak in serieuze lijsten als de Top 2000 (zelfs Tom Jones’ lied "Sex Bomb" staat er niet in).