Opinie- en ruziemaker Chris Klomp (54) voelt de tijd dringen door diagnose kanker. 'Ik heb nog heel veel te vertellen en minder tijd om het te vertellen'
In dit artikel:
Chris Klomp (54) — oud-rechtbankverslaggever en tegenwoordig een prominent opiniefiguur op sociale media — kreeg recent de diagnose uitgezaaide prostaatkanker. De aandoening verandert zijn dagelijkse realiteit: artsen geven geen exact termijn, maar verwachten eerder jaren dan maanden; zijn pensioen lijkt onwaarschijnlijk. Klomp woont in de Randstad, heeft een vriendin en drie kinderen, en blijft ondanks pijn en ongemak doorgaan met werken en publiceren.
Als journalist begon Klomp rond 2000 bij regionale media en werkte later onder meer voor het Algemeen Dagblad en het ANP. In 2014 bouwde hij een populair rechtbankaccount op Twitter en sinds eind 2020 verdient hij deels via een eigen website op donatiebasis — een model dat hem onafhankelijkheid en zichtbaarheid gaf. Die zichtbaarheid levert hem veel bereik, maar ook veel tegenstanders op: hij bestrijdt publiekelijk corona-ontkenners, extreemrechts en complotdenkers, vaak fel en onomwonden. Daardoor ontvangt hij dagelijks bedreigingen, vaak met doodsverwensingen. Sommige bedreigingen zijn concreet en verontrustend; één audiobericht kwam van iemand die onlangs vrijkwam en bekendstaat als vuurwapengevaarlijk.
De veiligheidsmaatregelen rondom Klomp zijn fors: politietoezicht, een noodknop die hij al zes jaar bij zich draagt, een meldingstekst bij zijn adres en juridische stappen waarvoor soms beveiliging nodig is. Zijn privéleven wordt door die druk flink ingeperkt; bedrijven bellen hem door gelekte gegevens en hij ervaart de hoge prijs van het publieke optreden.
Zijn diagnose kwam nadat hij met klachten bij de huisarts was geweest; pas laat werd zijn PSA-waarde getest, ondanks familiegeschiedenis van prostaatkanker. Klomp betreurt de gemiste tijd tussen eerste klachten en behandeling, omdat die mogelijk invloed had kunnen hebben op zijn vooruitzichten. Hij gebruikt zijn situatie ook als aanleiding om anderen te wijzen op het belang van PSA-testen.
Persoonlijk reageert Klomp op zijn ziekte met nuchterheid en relativering. Hij zegt dat hij niet de neiging heeft om te jammeren over onrechtvaardigheid en plaatst zijn eigen leed in een breder perspectief van mensen die door omstandigheden te lijden hebben. Tegelijk erkent hij de impact op zijn omgeving: zelfs na zijn dood zullen naasten met het verlies blijven zitten. De ziekte versterkt volgens hem de behoefte om nog meer te publiceren; hij voelt een urgentie om te vertellen wat hem nog te vertellen staat.
In gesprekken reflecteert Klomp veel over menselijk gedrag en moraal. Zijn jarenlange werk in rechtbanken heeft hem geleerd dat de grens tussen goed en kwaad vaak door individuele harten loopt en minder een maatschappelijk of intrinsiek kenmerk is: omstandigheden kunnen mensen tot schadelijke daden drijven. Die ervaring voedt ook zijn benadering op sociale media: hij bestrijdt desinformatie niet primair om complotdenkers te winnen, maar om twijfelaars en twijfelende lezers te bereiken en te informeren.
Klomp erkent dat hij online hard kan zijn en dat zijn toon niet altijd verbindend is; in het echte leven, zo zeggen mensen hem, is hij veel minder aggressief. Zijn drijfveer is deels verbonden aan een achtergrond met een vakbondsactivistische vader en aan een persoonlijk gevoel van eergevoel en rechtvaardigheid. Tegelijk is hij zich bewust van de persoonlijke kosten van dat publieke engagement.
De ziekte brengt ook onverwachte, intieme kantjes: kleine rituelen — een sigaret op het balkon, het wegdrukken van pijn met een kussen — en waardering voor oprechte emotie en verbinding. Kanker haalt volgens Klomp veel van de onzin weg en legt focus op wat echt telt.
Kerngegevens: geboren 11 augustus 1971 in Ooststellingwerf; opleiding Journalistiek; loopbaan bij regionale en landelijke media; hobby fotografie; website chrisklomp.nl voor zijn werk en donaties.