Ons dorp is door de notabelen verlaten | column Wim Beekman

In dit artikel:

Als jonge dominee (28) leerde de verteller veel van oudere, wijze dorpsbewoners — zelfs onverwacht, zoals advies van de huisarts en een politie-inspecteur tijdens een ontmoeting in de sporthal. Inmiddels is het dorp veranderd: huisartsen, schooldirecteuren, wijkagent en dominees zijn vertrokken, en de traditionele notabelen verdwijnen.

Onlangs werd hij onverwacht weer “notabel”. Zijn vrouw zit in de kerkenraad en er was gebrek aan vrijwilligers voor de jaarlijkse geldwervingsactie Kerkbalans: brieven rondbrengen en toezeggingen ophalen. Omdat de kerktaken steeds meer door vrouwen gedragen worden, vroeg zijn vrouw samen met andere vrouwelijke kerkenraadsleden hun echtgenoten om een wijk te verzorgen. Zo belandde hij samen met mede-kerkenraadsleden bij de startbijeenkomst, kreeg instructies en ging de deuren langs.

De auteur was aanvankelijk huiverig: moeilijke gesprekken aan de deur, vragen van mensen die alleen bij geld om de hoek komen en het aantal vergeefse bezoeken. Die vrees bleek ongegrond. Inwoners ontvingen hem vriendelijk, vaak lag de enveloppe al klaar, en hij voerde meerdere prettige en zinvolle gesprekken. Hij legt ook uit dat de term ‘notabel’ ooit verwijst naar een college van aanzienlijke dorpsmannen dat toezicht hield op kerkbeheer; tegenwoordig is het woord bewaard voor vrijwilligers die incidenteel helpen.

De ervaring bevestigt dat dit moderne notabeele burgerschap — ondanks dorpsveranderingen — nog steeds waardevol en plezierig kan zijn.