Onderwijl in Gaza werkt Netanyahu aan de realisatie van een groot Israël. Waar blijft internationale reactie? | LC commentaar

In dit artikel:

In het in oktober door de Verenigde Staten bemiddelde bestand tussen Israël en Hamas — dat ook door de VN-Veiligheidsraad werd goedgekeurd en een voorwaardelijke route naar erkenning van een Palestijnse staat benoemde — kwam er een tijdelijke wapenstilstand en gaf Hamas de laatste Israëlische gijzelaars vrij. Eind januari werden de stoffelijke resten van de laatste gegijzelde aan Israël overgedragen. Tegelijkertijd is een afgesproken gefaseerde terugtrekking van Israël uit Gaza niet uitgevoerd.

Premier Netanyahu kondigde recent aan dat hij 70 procent van Gaza wil bezetten en gaf het leger opdracht daartoe. Voor de circa twee miljoen bewoners van het dichtbevolkte kustgebied van zo’n 360 km² zou dat desastreuze gevolgen hebben. Israël rechtvaardigt de harde koers met het argument dat Hamas zich niet houdt aan het akkoord: volgens het bestand zou de beweging ontwapenen en het bestuur overdragen aan een overgangsregering van Palestijnse technocraten, iets wat Hamas weigert — formeel wegens (delen van) bezetting, maar ook uit angst machtsverlies.

Het artikel stelt dat de Amerikaanse regering, die het bestand initieerde, geen sturende rol op zich neemt, waardoor Netanyahu ruimte ziet voor escalatie — niet alleen in Gaza maar ook in Libanon en op de Westelijke Jordaanoever, waar landonteigeningen en uitbreiding van nederzettingen toenemen. Ondanks erkenning van Palestina door veel landen vorig jaar (onder aanvoering van Frankrijk; in totaal rekent men nu 159 van 193 VN-lidstaten) ontbreekt brede internationale druk, aldus de kritiek. De conclusie van het stuk is dat deze lacunes in leiderschap en internationale actie Netanyahu en zijn extreem-nationalistische en ultraorthodoxe partners in staat stellen stapsgewijs richting een “groot Israël” te werken, ten koste van Palestijnse bewoners.