Olympisch Thialf: goed nieuws voor Fryslân, maar slecht voor het schaatsen

In dit artikel:

Het langebaanschaatsen dreigt verder te worden gemarginaliseerd binnen de wereld- en Olympische sport, nu Frankrijk niet bereid lijkt het onderdeel binnen de eigen Olympische infrastructuur onder te brengen. Voor de mannenijshockeywedstrijden van de Winterspelen 2030 was Nice beoogd, maar de Franse Alpenorganisatie worstelt met de planning en wil niet uitwijken naar Parijs. In plaats daarvan komt het olympisch langebaanschaatsen mogelijk naar Thialf in Heerenveen — buiten de Franse grenzen, maar wel in het beste langebaanstadion ter wereld.

Voor Fryslân is dat een unieke kans: hoewel Nederland geen bergen heeft om de hele Winterspelen te organiseren, biedt Thialf een kant-en-klare, hoogwaardige locatie voor de schaatswedstrijden. De keuze illustreert ook de veranderde eisen van het Internationaal Olympisch Comité: nieuwbouw moet beperkt blijven en vooral duurzaam herbruikbaar zijn, waardoor organisatoren vaker bestaande hallen ombouwen (zoals Milaan recent deed) in plaats van kostbare prestigeprojecten te bouwen.

Toch wekt het wantrouwen: Frankrijk blijkt bereid om hallen aan te passen voor ijs‑hockey, curling, shorttrack en kunstschaatsen, maar niet voor het langebaanschaatsen. Dat scheidt de schaatsers van de rest van de Spelen — zij zouden in Heerenveen zitten terwijl de rest van het olympisch circus in Frankrijk is — en voelt voor veel rijders als verbanning. Omdat langebaanschaatsen internationaal relatief klein is en mede zijn zichtbaarheid dankt aan de olympische status, is deze ontwikkeling zorgelijk; voor Thialf een buitenkans, voor de sport zelf een dringende wake‑upcall.