Oerol op Terschelling is een ritueel, er hangt zingeving in de lucht. Maar ook feest, vrijen, vreemdgaan

In dit artikel:

Oerol op Terschelling toont zich dit jaar als een festival van rituelen en tussentijden: evenveel feest als bezinning, en vooral plekken waar mensen stilstaan, rouwen, vieren of opnieuw beginnen. De vraag waar de ’ziel van Oerol’ precies zit krijgt geen eenduidig antwoord, maar overal keert hetzelfde motief terug: overgangsrituelen die bezoekers meenemen van de boot naar het strand en van losse festiviteiten naar indringende voorstellingen.

Centraal staat De oare kant, een productie van Tryater van Romke Gabe Draaijer die uitgroeit tot een publiekslieveling. Nynke Heeg draagt het stuk met een krachtige, emotionele vertolking van een vrouw die afscheid neemt van haar oude relatie en moet omgaan met de ontdekking dat haar partner op mannen valt. De woordloze dans van Amin Alifin voegt een extra perspectief toe; beeldende projecties en doeken op zand versterken het gevoel van rouw en transitie. Kleine, onverwachte details – bij de première vloog een zwaluw door het decor – accentueren de Oerol-eigen mix van theater en natuur.

Ook andere producties werken met tussenruimtes. Cello Octet Amsterdam speelt op het grensgebied van strand en schemering Star Map van Katie Moore: acht celli in een cirkel creëren langgerekte grondtonen die de luisteraar meevoeren naar een denkbeeldige ’kosmische wederhelft’. George Tobal gebruikte zijn persoonlijke achtergrond en de plek zelf voor AZC de musical: het stuk staat op het parkeerterrein naast het nieuwe Elements-hotel op de locatie waar ooit het Terschellinger asielzoekerscentrum stond, en scherpt daarmee thema’s van ongelijkheid, migratie en dagelijks leven aan — bij de première reed er een Porsche langs, illustratief voor de contra-posed realiteit.

Gezelschap Urland zet geluid centraal; met een lege, zwarte scène en zestien luidsprekers roept het sounddesign (Tomas Loos) uiteenlopende werelden op, van darkrooms tot minuscule theeceremonies. Bambie werkt het absurde uit op het veld bij Formerum: twee ’landbouwdeskundigen’ voeden planten op, met geiten en toevallige voorbijgangers als toneelfiguren, maar ook met een onverwacht verwijsel naar ecologische en migratievraagstukken. Ivgi & Greben tonen Not Yet tussen stapels plastic kuilbalen — een voorstelling met urgente rouwtonen, mede veroorzaakt door onzekerheid over provinciale subsidie en het verdwijnen van het gezelschap in de huidige vorm; ondanks een blessure blijft de uitvoering indrukwekkend.

Dunja Jocićs opera Chronos bij Silbersee is een ritueel in muziek en dans: vijf wezens voeren archetypische offer- en bezweringsscènes uit rond een roestende stalen toren van Douwe Hibma. Op weg naar die speelplek vallen ook kleine zorgvuldigheden op: beschermde jonge plantjes langs de paden herinneren aan Oerols aandacht voor de natuur.

Tegelijk gaat Oerol gewoon door met straatvoorstellingen, dj’s en bands op campings en in cafés; het ’alternatieve’ programma staat online en veel bezoekers vullen hun weekend met evenveel losse vreugde als artistieke confrontatie. Kortom: Oerol 2026 is een verzameling rituelen en overgangen, waarin persoonlijke verhalen en locatiegebonden voorstellingen samen bepalen waar de ziel van het festival vandaag ligt.