Obscuur Alpenplantje edelweiss kan het ook hier prima doen, als je het advies van kweker Brian volgt

In dit artikel:

Brian en zijn vrouw Meerim leiden al vijftien jaar botanische reizen naar Kirgizië, waar ze edelweiss in het wild zien — en bij elke eerste ontmoeting van een groep gaat steevast iemand het Sound of Music-liedje zingen, zo vertelt Brian. Het bekende Alpenplantje (meestal Leontopodium alpinum genoemd) groeit niet alleen in de Alpen maar ook in de Karpaten, Apennijnen, Pyreneeën en elders in Eurazië; totaal omvat het geslacht zo’n zestig soorten. Veel daarvan leven verborgen op ontoegankelijke berghellingen, andere soorten zijn juist wijdverspreid en komen ook in Centraal-Azië voor.

De plant heeft in veel berglanden een bijna iconische status. Het verhaal dat keizer Franz Joseph I in 1856 voor zijn vrouw Sisi een bloem plukte en haar het symbool maakte, droeg sterk bij aan de populariteit en leidde in de 19e eeuw tot pelgrimstochten en het drogen van bloemen als liefdesgebaar. Die populariteit, gecombineerd met massale pluk en toeristische vraag, heeft lokale populaties op sommige plaatsen doen slinken; daarom is edelweiss vrijwel overal in Europa wettelijk beschermd.

Tegenwoordig vult een souvenirindustrie volop gedroogde bloemen, maar veel daarvan komen uit kwekerijen. Edelweiss kweken is mogelijk in de tuin, al is het geen gemakkelijke soort: voorkeur voor zeer zonnige, droge, goed gedraineerde en stenige grond; kweken in turfrijke, natte potgrond leidt tot zwakke kasplanten die slecht overleven. Brian raadt zelf zaaien aan, harden in arme, stenige grond en eventueel gebruik van stenen potten. De wollige, zilverwitte beharing van bladeren functioneert als natuurlijke zonnebescherming — reden waarom planten in onze lagere lichtintensiteit toch op een goed zonnige plek moeten staan om te gedijen.