Noorse jazzgitariste Hedvig Mollestad vindt: jazz moet evolueren, en dat kan ook op een 'heavy' manier. 'Hard spelen om gehoord te worden'

In dit artikel:

De Noorse gitariste Hedvig Mollestad brengt jazz en zware rock samen en doet dat al jaren met groot succes. Ze treedt donderdag 21 mei op in Neushoorn, Leeuwarden, met haar trio dat al vijftien jaar bestaat: Mollestad (gitaar), Ellen Brekken (bas) en Ivar Loe Bjørnstad (drums). Naast haar trio speelt ze ook in groepen als freejazzformatie Cortex, het Trondheim Jazz Orchestra en het heavy orgeltrio Weejuns.

Mollestad groeide op in een jazzmilieu — haar vader was bugelist — maar ontdekte echte heavygitaar pas ruim in haar twintiger jaren toen Toni Iommi van Black Sabbath haar diep trof. Die dubbele erfenis zie je terug in haar muziek: freejazz, heavy en progrock, psychedelica en zelfs singer-songwriterinvloeden komen samen, vooral op haar meest recente plaat Bees In The Bonnet. Haar band stond al twee keer op Roadburn, het heavyfestival in Tilburg; het publiek van headbangers dat bij zo’n festival onverwacht naar jazzachtige experimenten luistert, was voor haar een bijzondere ervaring — de eerste keer trad ze er zwanger op.

Mollestad verzet zich tegen het idee dat jazz een vaste sound is; geïnspireerd door vernieuwers als Miles Davis noemt ze jazz eerder een mentaliteit dan een klankkleur. Geluid en volume zijn voor haar essentieel; in Noorwegen werd ze soms gevraagd het zachter te zetten, iets wat ze niet wil. Persoonlijker: haar vader koos voor stabiliteit boven een ruimer muzikaal bestaan, maar leerde haar dat muziek iets van levensbelang is — een overtuiging die ook haar harde spel verklaart.