Nooit zal ik met pensioen mogen, want opa moet tot zijn 72ste doorwerken | Column Joost Oomen

In dit artikel:

De columnist (Joost Oomen) schildert op bijtende, ironische toon een toekomst waarin hij nooit met pensioen zal gaan: geen tuinreizen, geen schildercursussen, geen domino met vrienden, omdat de AOW-leeftijd omhoog is geschoven en hij naar verwachting tot minstens zijn 72ste moet doorwerken. In plaats van vrijetijdsvrijheid ziet hij zichzelf met dezelfde laptop en dezelfde onderwerpen terugkeren — nog meer columns over hetzelfde wereldje dat in cirkels draait.

Tegelijkertijd zet hij een galerie van vergrijzende politici neer. Rob Jetten verschijnt als een grijzere, kalere figuur die desondanks overal zijn mening blijft geven; jonge D66’ers fluisteren of de eerdere verhoging van de AOW-leeftijd wel zo'n goed plan was. De CDA-politicus Henri — in de column afgeschilderd als de Rotterdamse dominee die zijn partij moest redden — krijgt het verwijt dat hij tekenen van ouderdom vertoont: slaperigheid tijdens dossiers, moeite met debatten en alledaagse schoonheids- en lichamelijke mankementen.

Ook Dilan Yeşilgöz (VVD) komt voorbij als een flamboyante, goed aangeklede politica die haar rimpels met veel make-up en stola’s probeert te maskeren, maar thuis merkt dat er dingen beginnen te slippen: vergeetachtigheid die haar zorgen baart, omdat het niet langer alleen om opzettelijke missers gaat.

Het slotbeeld is scherpkomisch: de schrijver ziet zichzelf ooit in een verpleeghuis belanden naast deze collega-politici — tot elkaar veroordeeld, met een kleffe kokosmakroon terugkijkend op vroegere hoogtijdagen — maar ondertussen nog gedwongen om door te werken. De column is zowel een persoonlijke klaagzang over een leven zonder pensioen als een maatschappelijke knipoog naar veroudering binnen de Haagse politiek en de consequenties van beleidskeuzes rond de pensioengerechtigde leeftijd.