Nog maar net boer en nu al wint Durk uit Sandfirden de Gouden Grutto

In dit artikel:

Dik drie jaar nadat hij, net voor zijn vijftigste, definitief boer werd, kreeg Durk Breeuwsma vrijdagmiddag in het kerkje van Sandfirden de prijs van Vogelbescherming Nederland voor beste weidevogelboer 2026 — het Gouden Grutto-beeld. De uitreiking kwam als een verrassing voor Durk; zijn vrouw Ebelien en de kinderen hadden de prijsuitreiking georganiseerd en hem zelfs vrij van zijn werk gehouden.

Breeuwsma ruilde drie jaar geleden met zijn gezin een goedlopend loonbedrijf in Oudega (Súdwest-Fryslân) voor een eigen biologische melkveehouderij in Sandfirden. Hij pachtte de percelen van het Amsterdamse Andla Fonds en het Rijke Weide Vogelfonds en herstelde het kleinschalige, natte weidelandschap waar hij vroeger als loonwerker werkte. Op zijn land broeden nu tientallen vogels: zo’n dertig gruttoparen, dertig tureluurs, ongeveer vijftien kievitkoppels, plus kluten en zelfs een zomertaling — concrete cijfers die de ecologische waarde van zijn beheer onderstrepen.

Op zijn bedrijf staan zeldzame zwartbonte en roodbonte Fries-Hollandse koeien met hoorns, namen als Minke en Wobberich. Deze rassen geven minder melk dan moderne foklijnen maar passen goed bij kruidenrijk gras, leven langer en dragen bij aan het natuurrijke beheer. Durk onderhoudt een hechte band met zijn dieren; hij werkt rustig met de koeien en benadrukt hun vertrouwdheid, wat ook door oud-buurboer en voorganger Ygram Ykema opviel.

De prijsuiting was ook een symbolisch moment van generatiewissel: de Ykema’s en de familie Groenveld waren lange tijd eigenaar of gebruiker van de percelen (Ykema ruim vierhonderd jaar, Groenveld ongeveer honderd), en nu zet Breeuwsma het boerenwerk voort op een gebied met hoge natuurwaarde. Vogelbescherming en het Rijke Weide Vogelfonds zagen in hem een voorbeeld van hoe landbouw en weidevogelbeheer elkaar kunnen versterken — een praktisch succesverhaal in de strijd om kwetsbare weidevogels te behouden.