Nieuwste uitvoering van musical 'West Side Story' biedt alleen nostalgisch entertainment

In dit artikel:

De Graaf & Cornelissen Entertainment brengt een Nederlandstalige West Side Story die technisch indrukwekkend is maar inhoudelijk vlak blijft. In De Harmonie (500 bezoekers) toont de voorstelling sterke dansnummers, keurige zang en een imposant New York-decor; muzikaal ondersteunt een live orkest de show en er is een nadrukkelijke soundscape die stedelijke geluiden oproept. Toch slaagt de productie er niet in om de rauwe emotie en maatschappelijke urgentie van het oorspronkelijke stuk voelbaar te maken.

Thijs Snoek (Tony) en Silvana Rocha (Maria) zingen fraai, maar hun spel blijft oppervlakkig: de liefde en het verdriet tussen leden van rivaliserende bendes (The Jets en The Sharks) komen niet onder de huid. Daardoor verworden de hoofdpersonen meer tot goed getrainde vocalisten dan tot geloofwaardige Romeo- en Julia-figuren. Regie van Paul van Ewijk zoekt wel naar actuele verwijzingen — bijvoorbeeld een treurige beeltenis van het Vrijheidsbeeld — maar schiet soms door in symboliek, zoals het opvallend tatoeëren van alle mannelijke dansers als kritiek op de manosphere.

Beperkingen door hoge rechtenkosten en strikte licentieregels hebben volgens de maker(s) het creatieve bereik ingeperkt, waardoor er weinig vernieuwends wordt toegevoegd aan het verhaal over haat, liefde en geweld. De productie levert nostalgisch vermaak en technisch vakwerk, maar mist de maatschappelijke scherpte en het dramatisch gewicht dat Leonard Bernstein en de oorspronkelijke makers beoogden. De voorstelling is te zien tot 12 april in Leeuwarden en van 2 t/m 14 juni in Groningen.